28 Νοεμβρίου, 2020

Η Θεία Κοινωνία έγινε τώρα πια αντικείμενο δημοσκόπησης. «Πιστεύετε ότι με την Θεία Κοινωνία μπορεί να μεταδίδεται ασθένεια»;

 

Η Θεία Κοινωνία είναι ο «καρπός»  της Θείας Λειτουργίας. Όλα γίνονται μέσα στον ναό για την στιγμή εκείνη, πού ο ιερέας θα βγει στην Ωραία Πύλη και θα πει στους πιστούς «…προσέλθετε». Γνωρίζουμε  διαχρονικά ότι η θεολογική μας παράδοση είδε εξαρχής την Θεία κοινωνία ως «φάρμακον θανασίας, ντίδοτον τοῦ μὴ ἀποθανεν, λλὰ ζν ν Θεῷ διὰ Ἰησοῦ Χριστο, καθαρτήριον λεξίκακον» (γνατίου Θεοφόρου, Πρς φεσίους, PG5, 753B-756A). Έτσι, όχι μόνο η Θεία Κοινωνία δεν προκαλεί ασθένεια, αλλά «διώκει»  και θεραπεύει από ασθένειες.Ασθένειες της ψυχής και του σώματος.

«Η κτιστή ύλη», σύμφωνα με σύγχρονο δεινό θεολόγο, «υπάρχει πλέον, εν αγίω Πνεύματι, ελεύθερη από τα κτιστά της όρια, δηλαδή υπάρχει με τον τρόπο υπάρξεως της άκτιστης φύσης, «νεργουμένη καὶ ἐνεργοσα πρ τν αυτς θεσμόν», πλήρης της χάριτος του θεωμένου σώματος του Χριστού. Τούτο σημαίνει πως τα Τίμια Δώρα, και αν αναμιχθούν αθελήτως με ιούς και μικρόβια, η Χάρις δεν επιτρέπει να καταστούν επιβλαβή για την υγεία του πιστού, αφού αποτελούν ήδη πραγματικότητα και παρουσία της Βασιλείας του Θεού. (πρβλ. Μαρκ. 16,18)».

Αυτά βέβαια σε πολλούς ανθρώπους φαίνονται σαν θεωρίες, ιδέες που δεν είναι εφαρμόσιμες. Εκεί εισερχόμαστε στα όρια της πίστεως του καθενός. Είναι αυτό κάτι που δυσκολεύει, ιδιαίτερα στις μέρες μας, τον σύγχρονο άνθρωπο να πιστέψει, ο οποίος πείθεται μόνο με το πείραμα και την απόδειξη. Ό,τι δεν αποδεικνύεται δεν είναι αποδεκτό και πιστευτό, δεν υπάρχει.  Όμως αυτή η προσέγγισηδεν είναι τωρινή. Και για τον Ίδιο τον Χριστό, όταν θαυματουργούσε, δεν έλεγαν άλλοι, ότι όντως είναι ο Υιός του Θεού και άλλοι, ότι πράττει με την βοήθεια του δαίμονα; Ίδια είναι τα θέματα, σήμερα όμως μέσω των ΜΜΕ γίνονται πιο γνωστά ως «διαφημιζόμενα» καλοπροαίρετα ή κακοπροαίρετα. Η Θεία Κοινωνία είναι ζωή, δηλαδή είναι ο  Ίδιος ο Χριστός, αν το «ψάξεις» όμως  με την καρδιά σου. Για να τον «δεις», δεν είναι αναγκαία τα πολλά πτυχία και οι περγαμηνές. Έχει άλλο δρόμο αυτή η αναζήτηση, συνάντηση και κοινωνία μαζί Του∙ η κάθαρση της καρδιάς από τα πάθη είναι ο δρόμος που οδηγεί στον άνοιγμα των οφθαλμών, στον φωτισμό και στην Θεοκοινωνία. Αν μπεις σε αυτόν τον πνευματικό στίβο, αρχίζεις και «βλέπεις» αλλιώς. Διαφορετικά θα ψάχνεις για «αποδείξεις» για το πώς του Μυστηρίου  μέχρι τα βαθειά σου γεράματα. Δεν απεμπολούμε την λογική, αλλά προτάσσουμε την κάθαρση του νου και της καρδιάς.

Ιερωμένοι με πολλές δεκαετίες στο Ιερό Θυσιαστήριο μας περιγράφουν πολλά και θαυμαστά από το τι συμβαίνει την ώρα της Θείας Λειτουργίας,  όσα νιώθουν και βιώνουν οι ίδιοι, αλλά και όσα βιώνουν όσοι κοινωνούν με την προετοιμασία, στην  οποία μας προτρέπει η Εκκλησία. Η Θεία Λειτουργία είναι ύψος που ο καθένας ανεβαίνει ανάλογα με τις δυνάμεις του. Άπειρα και θαυμαστά όσα συμβαίνουν και μετά την Θεία Μετάληψη, τότε που ο ιερέας καταλύει ότι έμεινε μετά την μετάληψη όλων των πιστών. Τότε, ο λειτουργός έχει την μοναδική εμπειρία να μένει μόνος του με τον Χριστό, που βρίσκεται στο Άγιο Ποτήριο, την ίδια στιγμή πού κάποιος αναγινώσκει την ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως. Τότε καταλύει σιγά σιγά και με μεγάλη προσοχή όλο το Σώμα και το Αίμα Του. Δεν θα αφήσει ούτε ρανίδα, ούτε τον μικρότερο θείο μαργαρίτη, όλα θα τα κοινωνήσει.Είναι συγκλονιστική στιγμή, γιατί κοινωνά όχι μόνο τον Χριστό, αλλά και την Παναγία και τους αγίους και όλους τους πιστούς, που μνημόνευσε στην Προσκομιδή. Κοινωνάει τον καθένα ξεχωριστά και μαζί ολόκληρη την Εκκλησία. Πού μπορεί να χωρέσει ασθένεια και φθορά σε μια τέτοια ιεροτελεστία;

Η Θεία κοινωνία είναι το κέντρο της Πίστης μας και μάλλον θα πολεμηθεί αρκετά με αφορμή τον νέο ιό. Ας συνεχίσουμε με πίστη την τέλεση του Μυστηρίου, όπως έγινε για τόσους αιώνες από τους Πατέρες μας, αλλά και ας προσευχόμαστε προς αυτούς πού αμφιβάλλουν. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν περί του μεγάλου αυτού Μυστηρίου. Ο Χριστός πάντως θα παραμένει και θα περιμένει προσφερόμενος και διαδιδόμενος προς όλους μας, σήμερα και πάντοτε και εις τους αιώνας.

Η πρόγνωση του Θεού και η γέννηση των αμετανόητων αμαρτωλών.

 

Συχνά τίθεται το ερώτημα γιατί ο Θεός, αν και γνώριζε εκ των προτέρων αυτούς που επρόκειτο να αμαρτάνουν και να μη μετανοούν, τους έφερε στην ύπαρξη.

Ο Θεός από αγαθότητα φέρνει στην ύπαρξη απ’ την ανυπαρξία τα δημιουργήματά του και γνωρίζει από πριν αυτά που θα συμβούν. Αν, λοιπόν, δεν επρόκειτο να γεννηθούν (αυτοί οι άνθρωποι), δεν θα επρόκειτο να γίνουν κακοί, κι ούτε θα τους εγνώριζε από πριν ο Θεός. Γιατί η μεν γνώση αναφέρεται σ’ αυτά που υπάρχουν, η δε πρόγνωση αναφέρεται σ’ εκείνα που θα συμβούν εξάπαντος. Πρώτα, βέβαια, γεννιέται κάποιος, και μετά γίνεται καλός ή κακός.

Αν, όμως, ενώ επρόκειτο να γεννηθούν χάρη στην αγαθότητα του Θεού, τους εμπόδιζε να γεννηθούν το ότι θα γίνονταν κακοί εξαιτίας της δικής τους προαίρεσης, (τότε) το κακό θα νικούσε την αγαθότητα του Θεού. Ο Θεός, λοιπόν, τα δημιουργεί αγαθά όλα, όσα δημιουργεί, γίνεται δε ο καθένας καλός ή κακός εξαιτίας της δικής του προαιρέσεως. Επομένως, αν και είπε ο Κύριος «Συνέφερε στον άνθρωπο εκείνον να μην είχε γεννηθεί» (Μτθ. 26, 24), δεν το είπε κακίζοντας τα δημιουργήματά του, αλλά την κακία, που παρουσιάστηκε αργότερα στο δημιούργημά του, εξαιτίας της προαίρεσης και της αμέλειας του ίδιου του δημιουργήματος.

Γιατί η απερισκεψία της απόφασής του αχρήστευσε την ευεργεσία του Δημιουργού˙ όπως ακριβώς αν κάποιος, αφού δεχόταν πλούτο κι εξουσία από κάποιον βασιλιά, θα κυβερνούσε τυραννικά τον ευεργέτη του. Αυτόν τον (αγνώμονα) άνθρωπο, αφού τον υποτάξει (ο βασιλιάς), θα τον τιμωρήσει όπως του αξίζει, αν τον δει να παραμένει μέχρι τέλους στην τυραννική εξουσία.

(Ιωάννης Δαμασκηνός, ΕΠΕ 1, 530-532)

26 Νοεμβρίου, 2020

Εγκύκλιος συμπαράστασης του Μητροπολίτη Αιτωλίας & Ακαρνανίας κ. ΚΟΣΜΑ για την πανδημία του Κορονοίου.




 Ἀγαπητοὶ πατέρες καὶ ἀδελφοί,

Θὰ ἤθελα πολὺ αὐτὲς τὶς ἡμέρες, τὶς δύσκολες καὶ ταραγμένες ἡμέρες ποὺ  ἀποπνέουν  ἀνησυχία, ἀγωνία,  ταραχή,  ἀβεβαιότητα καὶ θλῖψι ἀκόμα,  νὰ εἶμαι κοντά σας, κοντὰ σὲ ὅλους τοὺς ἀδελφοὺς, ὥστε νὰ συζητήσουμε, νὰ συμπνευματιστοῦμε καὶ νὰ ἐνισχύσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.

Ὡς Ἐπίσκοπος καὶ, χάριτι Θεοῦ, πνευματικός σας Πατέρας, ἔχω τὴν σκέψι καὶ τὴν προσοχή μου πάντοτε κοντά σας. Κοντὰ σὲ ὅλες τὶς Ἐνορίες, κοντὰ στοὺς καλούς μας ἱερεῖς καὶ σὲ ὅλους τοὺς πιστοὺς, τὰ μέλη τῆς τοπικῆς μας Εκκλησίας.

Ἀναλογίζομαι τὰ πολλὰ προβλήματά σας καὶ τὶς ἀνάγκες σας. Φέρω στὸ νοῦ μου τὰ οἰκονομικά σας προβλήματα, τὶς φροντίδες γιὰ τὴν οἰκογένειά σας, τὶς δυσκολίες στὴν ἐργασία σας, στὴν διακονία τῶν παιδιῶν σας.

Τὸ ὅτι τὰ παιδιά σας εἶναι κλεισμένα στὸ σπίτι, ἡμέρα καὶ νύκτα, αὐτὸ εἶναι ἕνα μεγάλο πρόβλημα∙ κυρίως γιὰ τὰ παιδιά, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς γονεῖς. Πιστέψατέ με, παρὰ τὴν ἀδυναμία μου, προσεύχομαι γιὰ ὅλους σας. Παρακαλῶ τὸν οὐράνιο Πατέρα τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀληθινῆς εἰρήνης νὰ σᾶς χαρίζῃ ὑγεία, δύναμι, φωτισμό, θερμὴ πίστι, ἐσωτερικὴ εἰρήνη, ὑπομονὴ καὶ αἰσιοδοξία.

Ὑπάρχει, ἀγαπητοὶ μου,  ἕνας μεγάλος πειρασμός.  Ὑπάρχει μία ἐπιδημία, μιὰ λοιμικὴ νόσος. Βέβαια, ὀφείλουμε ὡς ἄνθρωποι νὰ προσέχουμε. Μὲ ταπείνωσι νὰ ἀκούσουμε τὶς ὁδηγίες τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης καὶ νὰ τηροῦμε τοὺς ὅρους τῆς ὑγιεινῆς. «Κύριος ἔδωκεν ἐπιστήμην…» (βλ. Σ.Σειράχ 38, 4-6).

Ποτὲ, ὅμως, νὰ μὴν πτοηθοῦμε, νὰ μὴν φοβηθοῦμε, νὰ μὴν λυγίσουμε, νὰ μὴν ἀποθαρρυνθοῦμε. Οἱ ἄνθρωποι χωρὶς πίστι, χωρὶς ἐμπιστοσύνη στὸν Παντοκράτορα Κύριο, χωρὶς κοινωνία μὲ τὸν Χριστό, σὲ ἀνάλογες στιγμὲς καὶ περιπτώσεις, τρέμουν, κλυδωνίζονται καὶ ἀποθαρρύνονται.

Ὅσοι πιστεύουμε στὴν παρουσία, στὴν ἀγάπη, στὴν προστασία τοῦ Κυρίου μας, στὶς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας Μητέρας μας καὶ τῶν Ἁγίων μας, ἂς δυναμώσουμε τὴν πίστι μας καὶ ἂς εἰρηνεύσουμε. Δὲν θὰ μᾶς ἀφήση ὁ Θεός.

Μὰ θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ κανείς, ἀφοῦ μᾶς ἀγαπάει ὁ Κύριος γιατί ἐπέτρεψε τέτοια πληγή;

Ἀκριβῶς, ἐπειδή μᾶς ἀγαπάει ἐπιτρέπει αὐτὴν τὴν δοκιμασία. Ἅγιοι ἄνθρωποι, ἅγιοι πατέρες τὸ ὁμολογοῦν. Ὁ οὐράνιος Πατέρας ἐπέτρεψε αὐτὴν τὴν μεγάλη δοκιμασία, γιατί θέλει νὰ ἐπιστρέψουμε κοντά Του, νὰ ἀφυπνισθοῦμε, νὰ συνέλθουμε, νὰ ἔλθουμε σὲ συναίσθησι, σὲ αὐτογνωσία, σὲ συνειδητὴ μετάνοια. Ναὶ, σὲ συνειδητὴ μετάνοια!

Μὴν τὸ ἀμφισβητήσουμε. Μὴν τὸ ἀρνηθοῦμε, ἀγαπητοί. Μὲ ταπείνωσι καὶ μὲ αὐτομεμψία, ὄχι μὲ ἐγωισμό, μὲ σοβαρότητα καὶ εὐθύνη ἀπέναντι στὴ ζωή μας καὶ στὴ σωτηρία μας, νὰ τὸ ὁμολογήσουμε ὅλοι μας: «ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν … ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μας».

Ἐμεῖς οἱ Πανέλληνες, οἱ λίαν εὐεργετημένοι, οἱ τιμημένοι, ἀφήσαμε τὴ φωνὴ τοῦ Σωτῆρος μας καὶ ἀκούσαμε φωνὲς ἀλλοτρίων, φωνὲς ἀρνήσεως καὶ πλάνης. Ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι Ἕλληνες, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, ἐν πολλοῖς ἀφήσαμε τὴν ἁγιασμένη ὀρθόδοξη χριστιανικὴ ζωὴ καὶ πορευόμαστε σὲ ἀτραποὺς ἐγωπαθείας, φιλαυτίας, ὑλοφροσύνης, ἀποστασίας καὶ φθορᾶς, σὲ χώρους λατρείας τῶν εἰδώλων, τῶν παθῶν καὶ τῶν ἐνστίκτων μας.

Οἱ Πανέλληνες τοὺς τελευταίους χρόνους «ἔφαγαν, ἐχορτάσθησαν, ἐλιπάνθησαν καὶ ἐλάκτισαν τὸν Θεόν», ὅπως λέει ὁ γραφικὸς λόγος. Στὸ βιβλίο τοῦ προφήτου Ἠσαΐου, λέγει ὁ Κύριος: «ἐσεῖς περιφρονεῖτε τὸν λόγο μου, ἐμπιστευόσαστε τὴ βία καὶ τὴ διαστροφή. Ἡ ἀνομία σας αὐτὴ δὲν θὰ εἶναι γιὰ ἐσᾶς δίχως συνέπειες» (Ἠσ. 30,12-13). Καὶ συνεχίζει: «ἂν ἐπιστρέψετε σὲ ἐμένα καὶ ἠρεμήσετε, μονάχα τότε θὰ σωθεῖτε» (Ἠσ. 30, 15).

Ἀγαπητοί, ὁ Θεὸς ζητάει καὶ ἀπό ἐμᾶς σήμερα μετάνοια εἰλικρινῆ, συνειδητή, θερμὴ. Ἄς ἀφήσουμε ὅλοι τὸν παλαιὸ ἑαυτό μας καὶ ἂς ἐπιστρέψουμε εἰλικρινὰ στὴν ὑπακοὴ τοῦ Κυρίου μας. Νὰ γίνουμε ἄνθρωποι πίστεως θερμῆς, ἀγάπης στὸν Χριστό, ὑπακοῆς στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο. Νὰ γίνουμε χριστιανοὶ θερμῆς προσευχῆς καὶ ἀληθινῆς μυστηριακῆς ζωῆς. Ἔχουμε Πατέρα παντοδύναμο, Πατέρα ἀμετρήτου ἀγάπης, Πατέρα εὐσπλαχνίας καὶ ἐλέους. Ἄς ἐπιστρέψουμε στὸν Λυτρωτή μας, ἄρχοντες, κλῆρος καὶ λαός. Κάθε δοκιμασία θὰ τὴν ἀπομακρύνῃ ὁ Κύριος.

Κουράγιο ἀδελφοί! «Κύριος ὑπερασπιστὴς τῆς ζωῆς μας»!

Ἄς σταθοῦμε ὄρθιοι, δυνατοί, εἰρηνικοί, μὲ τὴν γνησία πνευματική μας ζωὴ καὶ τὴν προστασία τοῦ Χριστοῦ μας. Ἄς ἐντείνουμε τὸν πνευματικό μας ἀγῶνα. «Νεφύδριον ἐστὶ καὶ θᾶττον παρελεύσεται». Ἄς στηρίξουμε καὶ τὸν πλησίον μας καὶ μάλιστα τὰ παιδιά μας. Θὰ ἔρθει καὶ πάλι ἡ εἰρήνη καὶ ἡ χαρὰ τοῦ Κυρίου μας.

Εἰρηνεύεται, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, ἀγωνίζεσθε, χαίρετε ἐν Κυρίῳ! Ἡ προσευχὴ τοῦ ἀδυνάμου Ἐπισκόπου σας, σᾶς συνοδεύει.

Μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Σωτῆρος μας,

Ὁ  Ἐπίσκοπός  σας

† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ  ΚΑΙ  ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ  ΚΟΣΜΑΣ

25 Νοεμβρίου, 2020

Εμείς κοπιάζουμε κι ο Θεός το βλέπει και μας προετοιμάζει για τη Βασιλεία.


ΝΚ – Γέροντα, εσείς πρoΐστασθε εδώ και αρκετά χρόνια πνευματικά του κοινοβίου της Σιμωνόπετρας και θέλουμε να μας πείτε από την εμπειρία σας ως πνευματικός:

Τελικά τι χρειάζεται, ποια είναι η ουσία του πράγματος που χρειάζεται ο άνθρωπος για να  να προχωρήσει στην πνευματική ζωή; Και διαφέρουν οι απαιτήσεις της πνευματικής ζωής από τα παλαιότερα χρόνια με τις απαιτήσεις της πνευματικής ζωής σήμερα; Αυτό είναι ένα πράγμα που απασχολεί πολλούς.

ΓΕ – Βεβαίως δεν υπάρχει μια συνταγή για την πνευματική ζωή.

elisaie2

Ο άνθρωπος πρέπει να ξεκαθαρίσει με σαφήνεια μέσα του, κατά τη γνώμη μου, δύο πράγματα. Το ένα είναι ότι την πνευματική ζωή κάποιος την επιθυμεί, δηλαδή ο άνθρωπος, ο πιστός, ο μοναχός, και δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ του μοναχού και του πιστού όσον αφορά την επιθυμία, τον πόθο, όπως λέμε, της πνευματικής ζωής, διότι κάθε άνθρωπος έχει αυτό τον έμφυτο πόθο της στροφής προς τον Θεό. Αυτό είναι κλασικό και δεν διαψεύδεται από κανέναν. Το πρώτο είναι αυτό, αλλά υπάρχει και ο άλλος πόλος. Αυτός που δίνει την πνευματική ζωή, δηλαδή ο Θεός. Ένας επιθυμεί και ο άλλος δίνει. Επομένως η πνευματική ζωή είναι μία δωρεά στον άνθρωπο από τον Ίδιο τον Θεό. Αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία, για να αποσαφηνίζει ο άνθρωπος μέσα του τι επιδιώκει στην πνευματική ζωή.

Η πνευματική ζωή είναι η ζωή του πνεύματος, αυτό που μας χαρίζει το Άγιο Πνεύμα. Άλλωστε είναι τόσο γνωστό, βιβλικώς και πατερικώς, ότι η ζωή είναι μία Χάρις, μία χαρά, μία ευλογία, ένα χάρισμα που δίνεται στον άνθρωπο, μία δωρεά• εξάλλου δωρεάν είναι η σωτηρία μας. Και για αυτό τον λόγο δεν πρέπει να μπερδεύεται ο άνθρωπος και να αναζητεί πράγματα, τα οποία ποτέ δεν θα τα πετύχει. Τι ζητάει λοιπόν ο Θεός από τον άνθρωπο; Ζητάει τον κόπο του. Κοπιάζεις; «Τα καλά κόποις κτώνται», λέει το αρχαίο ρητό. Κοπιάζεις; Ο Θεός θα σου χαρίσει την πνευματική ζωή. Πόσο κοπιάζεις; Όσο μπορείς. Δεν υπάρχει ένας κώδικας, δεν υπάρχει μία, ας πούμε, μέθοδος, στην οποία θα πεις: ξέρεις, άμα κάνεις αυτά, έχεις την πνευματική ζωή. Μπορεί να μην κάνεις τίποτα και να έχεις την πνευματική ζωή, διότι π.χ. είσαι ταπεινός, διότι έχεις χάρισμα από τους γονείς σου να έχεις καθαρή καρδιά. Κόπος; Ο κόπος είναι ότι κρατάς την καθαρή καρδιά σου. Αυτός είναι ο κόπος σου. Άλλος κοπιάζει, άλλος ασκείται και κοπιάζει, διότι είτε μπορεί είτε χρειάζεται να κοπιάσει για τα πάθη του και για τις αμαρτίες του.

Και επομένως αυτό που ζητάει, όπως λέει και ο γέροντας Αιμιλιανός, διότι δεν είναι δικά μου λόγια αυτά, είναι μια βιωματική εμπειρία. Ο γέροντας λέει, για να ξεκινήσεις την πνευματική ζωή χρειάζεται να καταλάβεις ότι είσαι αμαρτωλός. Μα πώς το καταλαβαίνεις αυτό; Δεν μπορείς και αυτό να το καταλάβεις ακόμα! Λες ότι είμαι αμαρτωλός αλλά δεν το αισθάνεσαι! Τι μπορείς να αισθανθείς; Τον κόπο! Π.χ. η εκκλησία έχει κανόνες. Γιατί τους έχει; Για να σε βοηθήσει. Λέει, να πας στην εκκλησία. Είναι κόπος την Κυριακή, στην σύγχρονη εποχή να πας στην εκκλησία. Αν εντάξεις μέσα και τον κόπο αυτόν, καταλαβαίνεις ότι αυτό χρειάζεται ο Θεός από σένα. Και δεν χρειάζεται να πεις, «θα ακολουθήσω μία μέθοδο στην πνευματική ζωή». Η πνευματική ζωή είναι ποικιλία χάριτος του Θεού και θα δοθεί στον καθένα που κοπιάζει με ταπεινή και απλή καρδιά, χωρίς να αποβλέπει ότι οπωσδήποτε το αντάλλαγμα του κόπου του θα είναι αυτή η πνευματική ζωή. Θα είναι η πνευματική ζωή που του χρειάζεται, που την αντέχει, που την δέχεται.

Διότι ο Απόστολος Παύλος λέει: επιδιώκετε, διώκετε τα χαρίσματα και τα μείζονα χαρίσματα. Γιατί, λέει, διώκετε αυτά και τα μείζονα, δηλαδή δεν λέει για όλους! Άλλος αυτό, άλλος εκείνο, μείζον δε η αγάπη. Για να αποκτήσεις αυτή την αγάπη όμως πρέπει να δώσεις τα πάντα από τον εαυτό σου. Ο Θεός είναι μπροστά σου και δίνει κατά την επιθυμία σου, κατά τον κόπο σου, κατά την χωρητικότητα, όσο αντέχεις• σου λέει, «παιδί μου δεν χρειάζεσαι περισσότερο εσύ, ούτε πνεύμα, ούτε κάτι άλλο, διότι θα πάρουν τα μυαλά σου αέρα π.χ. ή δεν θα σε ωφελήσει εκεί ή θα πέσεις από κει. Τώρα θα κάνουμε αυτό». Γι’ αυτό λοιπόν να το ξεκαθαρίσουμε και να το απλοποιήσουμε για τους ανθρώπους: υπάρχει αυτός που επιθυμεί και αυτός που δίνει. Ο Θεός έχει τους θησαυρούς. Εμείς τι κάνουμε; Κοπιάζουμε! Δίνουμε τον κόπο και τον ιδρώτα μας. Αυτό βλέπει ο Θεός και μας ετοιμάζει και για την πνευματική ζωή και για την βασιλεία.

Αγία Πρόθεση.

 



Στην Αγία Πρόθεση (Προσκομιδή) για κάθε όνομα, ο Ιερεύς βγάζει πάνω στο άγιο δισκάριο μια μικρή «μερίδα» (μικρό ψίχουλο) και δίπλα στον Άγιο Άρτο, οι ψυχές, λαμβάνουν κατά τρόπο μυστικό, πλούσια ωφέλεια από την σταυρική θυσία του Κυρίου!

Πολυάριθμοι άξιοι λειτουργοί είδαν το θαύμα αυτό της βοήθειας των ζώντων και κεκοιμημένων ψυχών με τα καθαρά μάτια της πίστεως.

Στο τέλος, κατά τη συστολή των Τιμίων Δώρων, από τον Ιερέα, εμβαπτίζονται οι μερίδες ζώντων και κοιμηθέντων μέσα στο Άγιο Αίμα με τα λόγια : «απόπλυνον Κύριε τα αμαρτήματα των ενθάδε μνημονευθέντων δούλων σου ,τω αίματι σου τω αγίω».

Δηλαδή , ξέπλυνε Κύριε με το Αίμα στο άγιο τις αμαρτίες όλων αυτών ,(ζώντων και κεκοιμημένων) που εδώ δια των μερίδων αυτών μνημονεύθηκαν! (π.Χ.Π.)

Ιδιαίτερα τα ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΑ των κεκοιμημένων, (σαράντα δηλαδή λειτουργίες επί σαράντα συνεχείς ημέρες), βοηθούν πολύ τις ψυχές.

Δι΄αυτών οι ψυχές των προσφιλών μας προσώπων ,ενισχύονται, δροσίζονται, παραμυθούνται κι αναπαύονται, καθώς έχουμε πολλές μαρτυρίες από τους βίους των αγίων μας στα Συναξάρια τους, έως και την πρόσφατη παράδοση της εκκλησίας μας.

Οι ίδιες οι ψυχές κατά την Αγία Γραφή αδυνατούν ν΄αυτοβοηθηθούν και να μετανοήσουν, η αγάπη μας όμως, γι ΄αυτές κι οι προσευχές μας κάμπτουν το θείο έλεος και τις οφελούν». (π.Χ.Π.)

Ο Άγιος Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης αφηγήθηκε: ήμουν εκκλησιαστικός και ,όταν ο ιερεύς έκανε την Προσκομιδή, τη στιγμή που είπε : « ως πρόβατον επι σφαγήν ήχθη» ακούω σπαρτάρισμα αρνίου επάνω στο άγιο δισκάριο!

Όταν πάλι είπε: « θύεται ο Αμνός του Θεού», ακούω βέλασμα από την Αγία Πρόθεση!».

Ο ίδιος καθώς και πολλοί ενάρετοι Πατέρες, λέγουν «να προσευχόμεθα περισσότερο για τους κεκοιμημένους παρά για τους ζώντες, γιατί οι κεκοιμημένοι, σαν ελπίδα αναψυχής έχουν, τις προσευχές μας και μάλιστα τα Σαρανταλείτουργα, τα Μνημόσυνα και οι ελεημοσύνες.»

Ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς, ο Άγιος Παναγής ο Μπασιάς, όπως και άγιες σύγχρονες Πατερικές μορφές (π. Φιλόθεος Μακρής, π.Φιλόθεος Ζερβάκος, π Νικόλαος Σάγος ) και πολλοί άλλοι, λειτουργούσαν καθημερινά μνημονεύοντας πάμπολλα ονόματα.

Ο π. Ιάκωβος Τσαλίκης που τονίζει: « όταν ο Ιερεύς βγάζει μερίδες και μνημονεύει τα ονόματα των πιστών στην Ιερά Προσκομιδή, κατεβαίνει Άγγελος Κυρίου και παίρνει την μνημόνευση αυτή και την πηγαίνει και την εναποθέτει στο Θρόνο του Δεσπότου Χριστού ως προσευχή γι΄αυτούς που μνημονεύτηκαν!

Ο ονομαστός Αγιορείτης παπα – Σάββας ο πνευματικός εκμυστηρεύτηκε στους μαθητές του: « ήμουν φορεμένος την ιερατική στολή και στεκόμουν μπροστά στην Αγία Τράπεζα, πάνω στην οποία βρισκόταν το άγιο δισκοπότηρο γεμάτο με το Αίμα του Χριστού !

Βλέπω τότε Άγγελο Κυρίου με μορφή ιερέως να παίρνει το χαρτί με τα ονόματα από την Προσκομιδή και να πλησιάζει στην Αγία Τράπεζα.

Εκεί, αφού έβαλε το χαρτί κοντά στο άγιο δισκοπότηρο, βουτάει τη λαβίδα στο Αίμα του Χριστού και σβήνει ένα όνομα και πάλι βουτάει και σβήνει, μέχρι που τελείωσαν όλα τα ονόματα και καθάρισε το χαρτί ! Σκεφτείτε λοιπόν τι αξία έχει να σας μνημονεύουν στην Αγία Πρόθεση»!

Ο μακαριστός λόγιος μοναχός π. Δανιήλ Κατουνακιώτης, προσωπικός φίλος του Αγίου Νεκταρίου ανέφερε δύο χαρακτηριστικές διηγήσεις, στον γνωστό ευσεβή λογοτέχνη Αλέξανδρο Μωραϊτίδη και τελείωσε ως εξής: «δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για την ωφέλεια των ψυχών των κεκοιμημένων από τα Σαρανταλείτουργα και τα μνημόσυνα αλλά και τους ζώντες αδελφούς μας, διότι, εφόσον μία πράξη ελεημοσύνης αν κάνει κάποιος αμείβεται από το Θεό, πόσο μεγαλύτερη ωφέλεια θα λάβει όταν με προσωπικά του έξοδα κάνει σαρανταλείτουργο για τις ψυχές προσφιλών του προσώπων;»

Ο π. Εφραίμ Κατουνακιώτης έλαβε ‘’πληροφορία’’ από τον Θεό, ότι σώθηκε ο Γέροντάς του, όταν έκανε για εκείνον το τρίτο κατά σειράν Σαρανταλείτουργο!

«Από αυτή την αγάπη της Εκκλησίας για την ψυχική ωφέλεια και μάλιστα των κοιμηθέντων, καθιερώθηκαν τα Σαρανταλείτουργα. Γι ΄αυτό και όσοι τα υποτιμούν, υποτιμούν την αγάπη της Εκκλησίας και την δύναμη της προσευχής της Εκκλησίας.

Όσοι τα αρνούνται, αρνούνται βασική θέση της Εκκλησίας περί της ωφέλειας ψυχών και άρα έχουν έλλειμα πατερικής παιδείας. (π.Χ.Π.)

Πως μπορούμε να βρούμε την απάθεια;

 Δεν είναι εύκολο ο άνθρωπος με μια προαίρεση να μεταφερθεί στην απάθεια. Είναι δύσκολο πράγμα. Βλέπετε μεγαλώσαμε μέσα στα συστήματα του παλαιού ανθρώπου, και σκληρύνθηκαν μέσα μας οι παμπόνηρες έξεις και οι συνήθειες.



Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός

 


20 Νοεμβρίου, 2020

«Οι θλίψεις και ο πόνος μάς φέρνουν πιο κοντά στον Θεό. Όλα τα ξεπερνά κανείς με την πίστη στον Θεό». γ. Ευμένιος Σαριδάκης

 


«Όταν προσευχόμαστε και ο Θεός δεν μας ακούει υπάρχει λόγος˙ εμείς είμαστε οι αίτιοι, εμείς τον εμποδίζομε να μας ακούσει». γ. Ευμένιος Σαριδάκης

«Όλες οι προσπάθειες των πνευματικών ανθρώπων πρέπει να αποβλέπουνε στη συντόμευση της απόστασης μεταξύ μονής και οικογένειας, στη γεφύρωση του χάσματος, ώστε οι λαϊκοί και οι μοναχοί να ζούνε πολύ κοντά…». γ. Γρηγόριος Δοχειαρίτης

«Εμείς έχομε ανάγκη τον Θεόν. Εκείνος δεν έχει την ανάγκη μας. Για μας θα είναι η ωφέλεια». γ. Ευμένιος Σαριδάκης

«Εάν νομίζεις πως έχεις αρετές, δεν έχεις τίποτα. Όποιος πει πως είναι άγιος δεν είναι. Οι άγιοι ποτέ δεν είπαν ότι ήσαν άγιοι». γ. Ευμένιος Σαριδάκης

«Συνήθως οι άνθρωποι, όταν αισθάνονται ολίγοι, δεν αναπαύονται, θέλουν να πηγαίνουν με τους πολλούς κι ας πηγαίνουν οι πολλοί εις τον βυθόν». π. Γεώργιος Καψάνης

«Δαιμόνιο είναι επίσης η ταπεινολογία. Το λένε και αίσθημα κατωτερότητος. Η αληθινή ταπείνωση δεν μιλάει, δεν λέει ταπεινολογίες, δηλαδή “είμαι αμαρτωλός, ανάξιος, ελάχιστος πάντων…”. Φοβάται ο ταπεινός μήπως με τις ταπεινολογίες πέσει στην κενοδοξία. Η χάρις του Θεού δεν πλησιάζει εδώ». Άγ. Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

«Διδάξτε στα παιδιά σας την αλήθεια, όπως την εβίωσαν οι αείμνηστοι Πατέρες μας. Ο λαός μας ξέρει να υπερασπίζεται τα ιερά και τα όσιά του. Το έχει κατ’ επανάληψιν αποδείξει. Και θα το αποδείξει και πάλι. Αντίσταση και Ανάκαμψη. Για να ξαναβρούμε ό,τι έχουμε χάσει, για να υπερασπισθούμε ό,τι κινδυνεύει». Αρχιεπ. Χριστόδουλος

ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΝΑ ΣΤΟΛΙΖΟΥΜΕ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ;

 Το στόλισμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου είναι για πολλούς κοσμικούς η ουσία των Χριστουγέννων.


Το έθιμο στην Ελλάδα έχει ξενική προέλευση και το εισήγαγαν οι Βαυαροί. Για πρώτη φορά στολίστηκε δέντρο στα ανάκτορα του Όθωνα το 1833 και μετά στην Αθήνα.





Από το Β’ παγκόσμιο πόλεμο και μετά το δέντρο με στις πολύχρωμες μπάλες μπήκε σε όλα τα ελληνικά σπίτια.

Πρόδρομός του, το χριστόξυλο ή δωδεκαμερίτης ή σκαρκάνζαλος, ένα χοντρό ξύλο από αχλαδιά ή αγριοκερασιά. Τα αγκαθωτά δέντρα, κατά τη λαϊκή αντίληψη, απομακρύνουν τα δαιμονικά όντα, στις στις καλικάντζαρους. Οι πρόγονοί στις τοποθετούσαν το χριστόξυλο στο τζάκι του σπιτιού την παραμονή των Χριστουγέννων. Η στάχτη των ξύλων προφύλασσε το σπίτι και τα χωράφια από κάθε κακό. Το χριστόξυλο αντικαταστάθηκε από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, το οποίο από τη Γερμανία εξαπλώθηκε και ρίζωσε και στις στις ευρωπαϊκές χώρες, για να ταξιδέψει στη συνέχεια στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Ωστόσο, ο καθηγητής την Χριστιανικής Αρχαιολογίας Κώστας Καλογύρης υποστήριξε ότι το έθιμο του δέντρου δεν έχει γερμανική προέλευση αλλά ανατολίτικη. Την άποψη του στηρίζει σε ένα συριακό κείμενο που υπάρχει σε χειρόγραφο στο Βρετανικό Μουσείο. Το κείμενο αναφέρεται σε έναν ναό που έχτισε το 1512 ο Αναστάσιος ο Ά στα βόρεια στις Συρίας και στον οποίο υπήρχαν δύο μεγάλα ορειχάλκινα δέντρα. Σύμφωνα με μια παράδοση, το στόλισμα του δέντρου καθιερώθηκε από τον Μαρτίνο Λούθηρο, ο οποίος, περπατώντας τη νύχτα στα δάση και βλέποντας τα χειμωνιάτικα αστέρια να λάμπουν μέσα στα κλαδιά, συνέλαβε την ιδέα στις τοποθέτησης στις φωτεινού δέντρου στο σπίτι του, που θα απεικόνιζε τον έναστρο ουρανό απ’ όπου ο Χριστός ήρθε στον κόσμο.

Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ Ιερόθεος καταθέτει μια ενδιαφέρουσα άποψη στο βιβλίο του «Δεσποτικές Εορτές»:
« Έχω την υποψία ότι η συνήθεια να στολίζουμε δένδρο κατά την διάρκεια των Χριστουγέννων δεν είναι απλά ένα έθιμο που μας ήλθε από την Δύση και το οποίο πρέπει να αντικαταστήσουμε από άλλα έθιμα πιο ορθόδοξα. Δεν έχω, βέβαια, ενδιατρίψει γύρω από την ιστορία του Χριστουγεννιάτικου δένδρου και από που προήλθε, αλλά νομίζω ότι συνδέεται με την εορτή των Χριστουγέννων και το αληθινό της νόημα.

Κατ’ αρχάς δεν είναι άσχετο με την προφητεία του Προφήτου Ησαΐου: “εξελεύσεται ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί, και άνθος εκ της ρίζης αναβήσεται” (Ησ. ια’, 7). Αυτή την προφητεία είχε υπ’ όψη του ο ιερός Κοσμάς ο ποιητής, όταν έγραφε: “Ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί, και άνθος εξ αυτής Χριστέ εκ της Παρθένου ανεβλάστησας…”. Ρίζα είναι ο Ιεσσαί, ο πατήρ του Δαυίδ, ράβδος είναι ο βασιλεύς Δαυίδ, άνθος που βγήκε από την ρίζα και την ράβδο είναι η Θεοτόκος. Και ο καρπός που προήλθε από το άνθος της Παναγίας είναι ο Χριστός. Αυτό το παρουσιάζει θαυμάσια η ιερά αγιογραφία. Έτσι, το Χριστουγεννιάτικο δένδρο μπορεί να μας θυμίζη το γενεαλογικό δένδρο του Χριστού ως ανθρώπου, την αγάπη του Θεού, αλλά και τις διαδοχικές καθάρσεις των Προπατόρων του Χριστού. Στην κορυφή δε είναι το άστρο που είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός.

Έπειτα, το Χριστουγεννιάτικο δένδρο μας θυμίζει τόσο το ξύλο της γνώσεως, όσο και το ξύλο της ζωής, κυρίως όμως το δεύτερο. Υπογραμμίζει εμφανώς την αλήθεια ότι ο Χριστός είναι το ξύλο της ζωής και ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε, ούτε να εκπληρώσουμε τον σκοπό της υπάρξεώς μας, αν δεν γευθούμε αυτό το ξύλο, “τό παρεκτικόν ζωής”. Χριστούγεννα χωρίς την θεία Κοινωνία δεν μπορούν να νοηθούν. Καί, φυσικά, θεία Κοινωνία, χωρίς να νικήσουμε τον διάβολο, όταν βρεθούμε μπροστά στον πειρασμό, αναφορικά με το ξύλο της γνώσεως καλού και πονηρού, όπου θα δοκιμασθή η ελευθερία μας, δεν είναι δυνατόν να συντελέση στην κατά Χριστόν θέωση.

Χαιρόμαστε και πανηγυρίζουμε, γιατί “τό ξύλον της ζωής εν τω σπηλαίῳ εξήνθισεν εκ της Παρθένου”.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ «ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ»

 Η Παναγία γεννήθηκε από μεγάλους σε ηλικία γονείς, τον Ιωακείμ και την Άννα, οι οποίοι είχαν παρακαλέσει με πολύ πόνο τον Θεό για να τους χαρίσει ένα μωρό και εκείνοι να το αφιερώσουν στον Ναό Του.


Και έτσι έγινε: Έπειτα από πολλή προσευχή, νηστεία, αλλά και υπό την κατακραυγή του κόσμου που παρέμενε άτεκνο, το ηλικιωμένο ζευγάρι απέκτησε ένα κορίτσι που του έφερε τρομερή ευτυχία. Δεν ξέχασαν, όμως, το τάμα τους.

Όταν η μικρή Μαρία έγινε 3 ετών, οι γονείς της την οδήγησαν στον Ναό του Θεού και συγκεκριμένα την παρέδωσαν στον Αρχιερέα Ζαχαρία. Αυτός την ευλόγησε και είπε «Εμεγάλυνε ο Κύριος το όνομά σου σε όλες τις γενεές.

Με σένα θα ευλογηθούν τα έθνη και ο Κύριος θα λυτρώση τους υιούς του Ισραήλ». Ο Ζαχαρίας οδήγησε τη Μαρία στο ιερό του Ναού, όπου το κορίτσι έμεινε για 12 χρόνια.

Στην εικόνα του γεγονότος αυτού (φωτο) βλέπουμε την Παναγία ως μικρό κορίτσι και με φωτοστέφανο, να παραδίδεται στον Ζαχαρία, ο οποίος την ακουμπά ευλαβικά και την ευλογεί.

Το ίδιο ευλαβικά εικονίζονται και οι γονείς της που την παραδίδουν με προθυμία και αγάπη προς τον Θεό. Πίσω τους νεαρές γυναίκες κρατούν λαμπάδες αναμμένες και οδηγούν με τη σειρά τους την Παναγία στο ιερό.

Έτσι η Μαρία, ταμένη από την μητέρα της, αφιερώθηκε και αφοσιώθηκε στον Θεό, ο οποίος την αντάμειψε όσο καμιά άλλη γυναίκα στον κόσμο: Έγινε μητέρα του ίδιου του Θεού.

Η εορτή των Εισοδίων καθιερώθηκε γύρω στον 6ο αιώνα στα Ιεροσόλυμα κατά την Παράδοση της Αγίας Εκκλησίας μας. Ο Άγιος Σωφρόνιος Πατριάρχης Ιεροσολύμων, κάνει λόγο στις έγγραφες παρακαταθήκες του, για την εορτή.

Στην καρδιά της Ορθοδοξίας μας, την Κωνσταντινούπολη, η εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου, καθιερώνεται γύρω στα τέλη του Ζ΄ ή τις αρχές του Η΄ αιώνα.

Η είσοδος της Παναγίας μας στο Ναό αποτελεί κορυφαίο γεγονός στο Θεϊκό σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου. Η Θεοτόκος εισέρχεται στα Άγια των Αγίων, εκεί όπου άπαξ του ενιαυτού εισήρχετο ο Αρχιερεύς για να προσφέρει το θυμίαμα και παραμένει εκεί μέχρι λίγο τον Ευαγγελισμό της, υπό του Αρχαγγέλου Γαβριήλ.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, τιμά την Θεομητορική αυτή εορτή στις 21 Νοεμβρίου κάθε χρόνο, με ιδιαίτερη λαμπρότητα. Η σημασία της εορτής αυτής είναι μεγάλη και ιερή.

Αποτελεί την βάση και την αρχή για όλη την μετέπειτα ζωή της Θεοτόκου καθώς επίσης και για την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους.

Τούτα τα Εισόδια είναι πολυσήμαντα: όπως οι γονείς της Υπεραγίας Θεοτόκου Την οδηγούν στο Ναό, κατά τον ίδιο τρόπο η Θεομήτωρ εισάγει τον καθένα από εμάς στον ιερό χώρο της Παρουσίας και της Λατρείας του Θεού.

Το θυγάτριον του Θεού, κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, εισοδεύει στα Άγια των αγίων, ενώ η Ίδια αποτελεί τον καθαρώτατο Ναό του Σωτήρος και την Κιβωτό της Σωτηρίας.

Η εορτή των εισοδίων της Θεοτόκου, είναι παράλληλα και το προανάκρουσμα της «μητρόπολις των εορτών», δηλαδή των Χριστουγέννων. Και αυτό διότι το πρωί στη ακολουθία του όρθρου θα ακουσθούν οι καταβασίες των Χριστουγέννων.

Πανηγυρικά θα ακούσουμε τους ιεροψάλτες μας, να λένε το Χριστός «γεννάτε δοξάσατε». Θα ακούσουμε τον ιερό υμνωδό να μας προσκαλεί «Χριστός εξ’ ουρανού απαντήσατε». Χαρμόσυνο και ελπιδοφόρο μήνυμα σε μια εποχή αστάθειας και πολλών προβλημάτων.

Ένα μήνυμα που γλυκαίνει και γεμίζει ελπίδα τις καρδιές των Ορθοδόξων Χριστιανών.

Γιατί όμως στην εορτή των εισοδίων, σε μια Θεομητορική εορτή να ακούμε για πρώτη φορά ύμνους και λόγια που αφορούν την Γέννηση του Κυρίου;

Διότι όπως η Παναγία μας, ετοιμάστηκε μυστικά μέσα στα Άγια των Αγίων όπως ήδη προαναφέρθηκε στα παραπάνω κείμενα για να γίνει ο Νέος Παράδεισος, για τον Νέο Αδάμ τον Χριστό μας, έτσι και εμείς αυτή την περίοδο, πρέπει πλέον να ετοιμαστούμε να υποδεχθούμε τον Γεννηθέντα Κύριο, όχι βέβαια στις βιτρίνες των καταστημάτων και κάτω από τα χριστουγεννιάτικα δένδρα, αλλά μέσα στις καρδιές μας, στην ψυχή μας.

Γιατί τότε και μόνο τότε αν υποδεχτούμε κατάλληλα τον Χριστό εντός μας, θα μπορέσουμε να γευτούμε την χαρά και την πληρότητα που φέρνει η παρουσία Του στην ζωή μας.

15 Νοεμβρίου, 2020

Τί είναι το Σαρανταλείτουργο που ξεκινά σήμερα με τη νηστεία των Χριστουγέννων;

 


Σαρανταλείτουργο ονομάζεται η επί σαράντα συνεχείς ημέρες προσφορά της Θείας Ευχαριστίας υπέρ ζώντων και κεκοιμημένων. Πρόκειται για την δεύτερη μακρά περίοδος νηστείας μετά την Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Αρχίζει σήμερα 15 Νοεμβρίου και λήγει την 24η Δεκεμβρίου.

Σαρανταλείτουργο συνήθως τελείται κατά τις σαράντα ήμερες της νηστείας των Χριστουγέννων. Ακόμη κι όταν κάποιος αδελφός απέλθει απ’ αυτήν την ζωήν, κυρίως σε μοναστήρια, οι Πατέρες τελούν σαρανταλείτουργο. Κι αυτό γίνεται, γιατί σύμφωνα με την Παράδοση των Αγίων Πατέρων «Μνημονεύονται αυτοί που φεύγουν από εμάς κι οδεύουν προς τον Κύριο, απ’ αυτήν την τελευταία ημέρα (ενν. της κοιμήσεώς τους) μέχρι την τεσσαρακοστή, καθημερινά μέσα στη Θεία Λειτουργία»

Νηστεύουμε για να συνηθίσουμε στην εγκράτεια. Για να εξασκήσουμε τον εαυτό μας να συγκρατείται και να μην παρασύρεται στην αμαρτία, στις κακές πράξεις, στους πειρασμούς. Η νηστεία του Σαρανταημέρου των Χριστουγέννων γίνεται ως εξής:
Ἀπό 15 έως 21 Νοεμβρίου κατάλυσις ελαίου, εκτός Τετάρτης και Παρασκευής.
Την 21 Νοεμβρίου, εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου, κατάλυσις ιχθύος όποια ημέρα και αν τύχη.

Αν δε νηστέψουμε δε μπορούμε να συγκρατηθούμε και στα άλλα πάθη (ψέματα, κλεψιές, κακές κουβέντες). Τετάρτη νηστεύουμε σε ανάμνηση της Τετάρτης που πάρθηκε η καταδικαστική απόφαση κατά του Κυρίου και Παρασκευή σε ανάμνηση της ημέρας του θανάτου Του. Οι μοναχοί νηστεύουν, επίσης, και κάθε Δευτέρα σε ανάμνηση της γιορτής των Αγίων Αγγέλων.


Νηστεία των Χριστουγέννων: 15 Νοεμβρίου από σήμερον άρχεται η τεσσαρακονθήμερος νηστεία των Χριστουγέννων…

Επιτρέπεται εκτός Τετάρτης και Παρασκευής, μέχρι 17ης Δεκεμβρίου, από 18-24 κατάλυσις οίνου καί ελαίου (Ράλλη- Ποτλη, Σύνταγμα Ιερών Κανόνων, Τόμος Δ’ σελ.488, πρβλ. Πηδάλιον, Αθήναι 1841, υποσ, είς ερμηνεία του ΞΘ’κανόνος Αγ. Αποστόλων).

Από τίς 15 Νοεμβρίου έως τίς 17 Δεκεμβρίου (κατ άλλη παράδοση έως τίς 12 Δεκεμβρίου) νηστεύουμε τό κρέας, τά γαλακτομικά καί τά αυγά καί τρώμε ψάρι (εκτός βεβαίως Τετάρτης καί Παρασκευής, πού νηστεύουμε αυστηρά). Μετά τίς 17 (ή 12) Δεκεμβρίου νηστεύουμε καί τό ψάρι.

Η νηστεία όμως κατά τήν υπόδειξη τού Κυρίου μας έχει νόημα, όταν συνδυάζεται μέ προσευχή καί ελεημοσύνη. Γιά τό λόγο αυτό, η Εκκλησία μέ τήν έναρξη τής νηστείας μάς προσκαλεί σέ εντονότερη λειτουργική ζωή καί αγαθοεργία.

Έτσι, η εκκλησιαστική παράδοση προβλέπει γιά τήν περίοδο αυτή τήν καθημερινή -άν οι συνθήκες τό επιτρέπουν- τέλεση τής θείας λειτουργίας, τήν τέλεση δηλαδή σαρανταλείτουργου.

Η τέλεση τού σαρανταλείτουργου αποτελεί πολύ μεγάλη ευλογία. Είναι μιά θαυμάσια ευκαιρία γιά βίωση τής μυστηριακής καί λατρευτικής ζωής, γιά επαφή μέ τόν πλούτο τής υμνολογίας καί τής ακροάσεως τών θείων Γραφών, γιά συχνότερη θεία κοινωνία, γιά συχνότερη συγκρότηση τής εκκλησιαστικής κοινότητας.

Ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος μάς λέει: «Σπουδάζετε πυκνότερον συνέρχεσθαι εις ευχαριστίαν θεού καί εις δόξαν. Όταν γάρ πυκνώς επί τό αυτό γίνεσθε, καθαιρούνται οι δυνάμεις τού σατανά καί λύεται ο όλεθρος αυτού», δηλαδή «Προσπαθείστε μέ σπουδή νά έρχεσθε όλοι μαζί στή Σύναξη τής Θείας Ευχαριστίας (Θεία Λειτουργία), γιά νά ευχαριστείτε τόν Θεό καί νά Τόν δοξολογείτε. Διότι όταν συχνά έρχεσθε στή Σύναξη τής Θείας Ευχαριστίας (Θεία Λειτουργία), συντρίβονται οι δυνάμεις του σατανά καί λύεται κάθε ολέθρια ενέργεια του».

Η δύναμη τής Θείας Λειτουργίας δέν είναι μαγική. Είναι η δύναμη τής αγάπης καί τής ενότητας εν Χριστώ. Η Θεία Λειτουργία μάς μαθαίνει νά συγχωρούμε, νά αγαπούμε καί νά είμαστε ενωμένοι μέ όλους τούς ανθρώπους.

Γι αυτό άλλωστε προσφέρουμε τά Δώρα μας στό Θεό, τόν Άρτο καί τόν Οίνο, προσευχόμενοι γιά ζώντες καί κεκοιμημένους αδελφούς μας. Η μνημόνευση τών ονομάτων τών ζώντων καί κεκοιμημένων προσώπων (ανάγνωση τών «Διπτύχων») είναι έργο πολύ σημαντικό καί ιερό, πού θεσμοθετήθηκε από τούς αγίους Αποστόλους καί επιτελείται αδιάλειπτα μέσα στούς αιώνες.

Το Ιερό Σαρανταλείτουργο
Το Ιερό Σαρανταλείτουργο, κατά την διάρκεια της νηστείας των Χριστουγέννων, υπέρ υγείας ζώντων και υπέρ αναπαύσεως των κεκοιμημένων αδελφών μας.

Στο υπέροχο βιβλίο «Ιωάννης της Κροστάνδης», (έκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου), διαβάζουμε: «Στην Θεία Λειτουργία τελείται το μυστήριο τής αγάπης. Και ή αγάπη στην ουσία της είναι μεταδοτική. Ή αγάπη, ιδιαίτερα ή θεία, σπεύδει να σκορπίσει το φώς της, την χαρά της όλους Και συμπληρώνει: ώ αγάπη τελειότατη! ώ αγάπη, πού τα πάντα αγκαλιάζεις! Ώ αγάπη ισχυρότατη! Τί να προσφέρουμε σαν ευγνωμοσύνη στον Θεό για την αγάπη Του προς εμάς; Ή αγάπη αυτή βρίσκεται στην θυσία τού Χριστού, πού προσφέρεται για την άπελευθέρωσι όλων από κάθε κακία».

Και ό μακαριστός π. Παΐσιος, σχετικά με την ανάγκη προσευχής για τούς κεκοιμημένους, έλεγε: «να αφήνετε μέρος τής προσευχής σας για τούς κεκοιμημένους. Οι πεθαμένοι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα (για τούς εαυτούς τους). Οι ζωντανοί μπορούν Να πηγαίνετε στην εκκλησία λειτουργία, δηλαδή πρόσφορο, και να δίνετε το όνομα τού κεκοιμημένου, να μνημονευθή από τον ιερέα στην προσκομιδή. Επίσης, να κάνετε μνημόσυνα και τρισάγια. Σκέτο το τρισάγιο, χωρίς Θεία Λειτουργία, είναι ελάχιστο.

Το μέγιστο, πού μπορούμε να κάνουμε για κάποιον, είναι το Σαράντα-Λείτουργο. Καλό θα είναι να συνοδευθή και με ελεημοσύνη. Αν έχεις ένα νεκρό, ό όποιος έχει παρρησία στον Θεό, και τού ανάψεις ένα κερί, αυτός έχει υποχρέωση να προσευχηθεί για σένα στον Θεό.

Αν πάλι, έχεις ένα νεκρό, ό όποιος νομίζεις ότι δεν έχει παρρησία στον Θεό, τότε, όταν τού ανάβεις ένα αγνό κερί, είναι σαν να δίνης ένα αναψυκτικό σε κάποιον πού καίγεται (από δίψα). Οι άγιοι δέχονται ευχαρίστως την προσφορά του κεριού και είναι υποχρεωμένοι να προσευχηθούν γι αυτόν πού το ανάβει. Ο Θεός ευχαρίστως το δέχεται». (Μαρτυρίες προσκυνητών, Ζουρνατζόγλου Νικ.)

Για την ωφέλεια από τα Ιερά Σαρανταλείτουργα και τα μνημόσυνα, αξιομνημόνευτο είναι και το περιστατικό πού ακολουθεί από το βιβλίο «Θαύματα και αποκαλύψεις από την Θεία Λειτουργία», (έκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου).

«Κάποιος άρχοντας από την Νικομήδεια αρρώστησε βαριά και, βλέποντας πώς πλησιάζει στον θάνατο, κάλεσε την γυναίκα του για να τής εκφράσει τις τελευταίες του επιθυμίες: Την περιουσία μου να την μοιράσεις στους φτωχούς και τα ορφανά. Τούς δούλους να τούς ελευθερώσεις. Αλλά στους ιερείς δεν θέλω να δώσεις χρήματα για λειτουργίες. Σ αυτή του την μεγάλη θλίψη ό ετοιμοθάνατος επικαλέστηκε με πίστη την ευχή τού άββά Ησαΐα, ενός άγιου μοναχού πού ασκήτευε κοντά στην Νικομήδεια, και αμέσως -ώ τού θαύματος!- έγινε καλά. Σηκώθηκε λοιπόν και πασίχαρος έτρεξε στον όσιο. Εκείνος τον καλοδέχτηκε, δοξάζοντας τον Θεό για το μεγάλο θαύμα.

-Θυμάσαι, παιδί μου, τον ρώτησε, ποιά ώρα συνήλθες από την αρρώστια;

-Την ώρα πού επικαλέστηκα την ευχή σου, απάντησε εκείνος. Ό όσιος, με τον φωτισμένο του νου, γνώριζε τί είχε λεχθεί στην διάρκεια τής αρρώστιας του και ξαναρώτησε:

-Άφησες, παιδί μου, χρήματα στους ιερείς, να λειτουργούν για την σωτηρία τής ψυχής σου;

-Όχι, γέροντα. Τί θα είχα να ωφεληθώ άν άφηνα κάτι; Δεν θα πήγαινε χαμένο;
-Μην το λες αυτό.
Ό άδελφόθεος Ιάκωβος γράφει: «Ασθενεί τις έν ύμίν; προσκαλεσάσθω τούς πρεσβυτέρους της εκκλησίας, και προσευξάσθωσαν έπ αυτόν άλείψαντες αυτόν έλαίω έν το ονόματι του Κυρίου και ή ευχή της πίστεως σώσει τον κάμνοντα, και έγερεί αυτόν ό Κύριος· καν αμαρτίας ή πεποιηκώς, άφεθήσεται αύτώ». Να λοιπόν πού οι ευχές των ιερέων είναι αποτελεσματικές, για όποιον τις ζητάει με πίστη. Δώσε τώρα κι εσύ ένα ποσό, για λειτουργίες, και θα λάβεις από τον Θεό την πρέπουσα πληροφορία.

Έτσι κι έκανε. Έδωσε χρήματα σ έναν ιερέα για να του κάνει σαρανταλείτουργο, και γύρισε στον σπίτι του. Όταν συμπληρώθηκαν οι λειτουργίες, μετά από σαράντα μέρες, κι ενώ σηκωνόταν από τον ύπνο, βλέπει ξαφνικά ν ανοίγουν οι πόρτες του σπιτιού του και να μπαίνουν σαράντα άνδρες έφιπποι, λαμπροί και αγγελόμορφοι, είκοσι από δεξιά και είκοσι από αριστερά. -Κύριοι μου, φώναξε έκπληκτος ό άρχοντας, πώς μπήκατε σε σπίτι ανθρώπου αμαρτωλού;

-Εμείς οι σαράντα, πού βλέπεις, του απάντησαν εκείνοι, αντιπροσωπεύουμε τις λειτουργίες πού έγιναν για σένα στον φιλάνθρωπο Θεό. Μάς έστειλε Εκείνος, για να σε συνοδεύσουμε μέχρι την εκκλησίας. Πήγαινε μέσα χαρούμενος, χωρίς δισταγμό. Να, με τα πρεσβυτικά χέρια συμπληρώθηκαν οι σαράντα λειτουργίες, πού έγιναν για να ενωθεί ό Χριστός μαζί σου και να κατοικήσει στην καρδιά σου.

Ύστερα από αυτά, ό άρχοντας μοίρασε την περιουσία του σε ευλαβείς ιερείς, για να γίνουν λειτουργίες «υπέρ αφέσεως των αμαρτιών αυτού», διακηρύσσοντας πώς οι θείες λειτουργίες και οι αγαθοεργίες μπορούν να ανεβάσουν την ψυχή του ανθρώπου από τα καταχθόνια στα επουράνια.

Είναι η μέγιστη καί πιό ισχυρή προσευχή καθώς αποτελεί συμμετοχή στήν προσευχή καί τή θυσία τού Χριστού. Ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων διδάσκει σχετικά: «Μέγιστη ωφέλεια πιστεύουμε ότι θά λάβουν αυτοί, γιά τούς οποίους δεόμαστε κατά τήν αγία καί φοβερή θυσία τής Θείας Λειτουργίας, ακόμα κι άν είναι αμαρτωλοί, αφού Χριστόν εσφαγιασμένον υπέρ τών ημετέρων αμαρτημάτων προσφέρομεν εξιλεούμενοι υπέρ αυτών τε καί ημών τόν φιλάνθρωπον Θεόν». Καί ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Δέν νομοθέτησαν τυχαία οι Απόστολοι νά μνημονεύουμε κατά τά φρικτά μυστήρια (Θεία Λειτουργία) τούς κεκοιμημενούς. Γνωρίζουν ότι είναι πολύ μεγάλη η ωφέλεια γι αυτούς».

Η εμπειρία μαρτυρεί γιά τή δύναμη αυτής τής προσευχής, πού δέν είναι «ατομική προσευχή» αλλά η προσευχή ολόκληρης τής Εκκλησίας.

31 Οκτωβρίου, 2020

Περὶ ἀγάπης...


Ὁ ὑποτακτικὸς κάποιου Γέροντα ἔμενε σὲ μία καλύβα δέκα μίλια μακριὰ ἀπὸ τὴ σκήτη. Μία μέρα θέλησε νὰ τὸν εἰδοποιήσῃ ὁ Γέροντας νὰ ἔλθῃ νὰ πάρῃ τὸ ψωμί του. Ὕστερα ὅμως σκέφθηκε: Γιὰ λίγα ψωμιὰ νὰ κάνω τὸν Ἀδελφὸ νὰ περπατήσει δέκα μίλια; Ἂς τοῦ τὰ πάω μόνος. Ἔβαλε τὸ ταγάρι στὸν ὦμο καὶ ξεκίνησε. Πηγαίνοντας, σκόνταψε σὲ μία πέτρα κι ἔκανε τέτοια πληγὴ στὸ πόδι, ποὺ ἦταν ἀδύνατον νὰ σταματήσει τὸ αἷμα. Ἀπὸ τὸν ὑπερβολικὸ πόνο ποὺ ἔνιωσε, ἄρχισε νὰ κλαίει.

- Γιατί κλαῖς, Ἀββᾶ; ἄκουσε πίσω του μία γλυκειὰ φωνὴ νὰ τὸν ρωτᾷ.

Ἔστρεψε τὸ κεφάλι καὶ εἶδε ἕναν ὡραῖο Ἄγγελο. Δὲν φοβήθηκε ὅμως, ἀλλὰ τοῦ ἔδειξε μὲ τὸ δάκτυλο τὴν πληγή.

- Πάψε νὰ κλαῖς γι᾿ αὐτὸ τὸ τιποτένιο πρᾶγμα, τὸν πρόσταξε ὁ Ἄγγελος. Τὰ βήματα ποὺ κάνεις γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Ἀδελφοῦ τὰ ἔχω μετρημένα καὶ θὰ πάρεις τὴν ἀμοιβή σου ἀπὸ τὸν Θεό.

Ὁ Γέροντας πῆρε θάῤῥος καὶ χαρούμενος συνέχισε τὸ δρόμο του. Ἀπὸ τότε προθυμοποιήθηκε νὰ ἐξυπηρετεῖ τοὺς Ἀδελφούς.

Μία μέρα πῆρε πάλι ψωμιὰ νὰ τὰ πάει σ᾿ ἄλλον Ἐρημίτη ποὺ ἔμενε πολὺ πιὸ μακριά. Συνέβηκε ὅμως νὰ ἔρχεται κι ἐκεῖνος μὲ τὸν ἴδιο σκοπὸ καὶ συναντήθηκαν στὸ δρόμο.

- Ἀδελφέ μου, εἶπε πρῶτος ὁ Γέροντας, μὲ κόπο ἀπέκτησα ἕνα μικρὸ θησαυρὸ καὶ πρόλαβες ἐσὺ νὰ μοῦ τὸν πάρεις.

- Μήπως ἡ στενὴ πύλη χωράει μόνο ἐσένα, Ἀββᾶ; Κάνε λίγο τόπο νὰ περάσουμε κι ἐμεῖς, τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ Ἀδελφός.

Ἐνῷ ἔλεγαν αὐτά, ἦλθε πάλι ὁ Ἄγγελος καὶ τοὺς εἶπε:

- Αὐτὴ ἡ φιλονικία σὰν εὐωδία στὸ λιβάνι ἀνεβαίνει στὸν οὐρανό.

27 Οκτωβρίου, 2020

28 Οκτωβρίου, Εορτή της Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου, και τα νικητήρια των Ελλήνων κατά το 1940.



Περί του ιστορικού της εορτής.

Στο παρεκκλήσιο της αγίας Σωρού, που βρισκόταν στην νότια πλευρά του ναού των Βλαχερνών της Κωνσταντινουπόλεως, φυλάσσονταν η Αγία εσθήτα, ο πέπλος και μέρος της τιμίας ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου. Σε μια αγρυπνία αυτού του παρεκκλησίου, μετείχε και ο Άγιος Ανδρέας ο διά Χριστόν σαλός (έζησε επί αυτοκράτορος Λέοντος του μεγάλου, 4ος αιών Μ. Χ. περίπου), με τον μαθητή του Επιφάνιο, και έναν ακόλουθό του Επιφανίου. Ο μακάριος Ανδρέας μάλιστα, είχε την συνήθεια να παραμένει στην αγρυπνία όση ώρα μπορούσε, άλλοτε μέχρι τα μεσάνυκτα κι άλλοτε μέχρι το πρωί.

 Ήταν η ώρα περίπου Τετάρτη νυκτερινή (με το βυζαντινό ωρολόγιο), οπότε βλέπει ο μακάριος Ανδρέας τη Θεοτόκο Μαρία να προχωρεί απ’ τις βασιλικές πύλες προς το Θυσιαστήριο. Φαινόταν πολύ υψηλή, και είχε λαμπρή τιμητική συνοδεία λευκοφόρων αγίων. Ανάμεσά τους ξεχώριζαν ο τίμιος Πρόδρομος και ο Θεολόγος Ιωάννης, που παράστεκαν δεξιά κι αριστερά τη Θεοτόκο. Από τους λευκοφόρους, άλλοι προπορεύονταν και άλλοι ακολουθούσαν ψάλλοντας ύμνους και άσματα πνευματικά.

Όταν πλησίασε στον άμβωνα, είπε ο όσιος Ανδρέας στον Επιφάνιο:

-Βλέπεις, παιδί μου, την Κυρία και Δέσποινα του κόσμου;

-Ναι, τίμιε πάτερ, αποκρίθηκε ο νέος.

Η Θεοτόκος εν τω μεταξύ είχε γονατίσει και προσευχόταν για πολλή ώρα. Παρακαλούσε τον Υιό της για τη σωτηρία του κόσμου, και έραινε με δάκρυα το άγιο πρόσωπό της. Μετά τη δέηση μπήκε στο θυσιαστήριο, όπου προσευχήθηκε για τους πιστούς που αγρυπνούσαν εκείνη την ώρα.

Όταν ολοκλήρωσε τη δέησή της, έβγαλε από την άχραντη κεφαλή της το αστραφτερό μαφόριο με μια κίνηση χαριτωμένη και σεμνή, και καθώς ήταν μεγάλο και επιβλητικό, το άπλωσε σαν Σκέπη με τα πανάγια χέρια της επάνω στο εκκλησίασμα. Έτσι απλωμένο το έβλεπαν και οι δύο τους για πολύ ώρα, να εκπέμπει δόξα Θεϊκή σαν ήλεκτρο. Όσο φαινόταν εκεί η Κυρία Θεοτόκος, φαινόταν και η ιερή αισθήτα να σκορπίζει τη χάρη της. Όταν εκείνη άρχισε να ανεβαίνει στον ουρανό, άρχισε και η Θεία Σκέπη να συστέλλεται λίγο- λίγο και να χάνεται. Το ιερό αυτό μαφόριο που φυλασσόταν εκεί, στον άγιο αυτό ναό, συμβόλιζε τη χάρη που παρέχει η Θεοτόκος στους πιστούς.

 Αυτό λοιπόν το θαυμαστό γεγονός, της ζωντανής παρουσίας της Κυρίας των Αγγέλων μεταξύ των τέκνων της, και η διαρκής προστασία που από αυτήν παρέχεται στην στρατευομένη Εκκλησία, εορτάζεται από όλους τους ορθοδόξους την πρώτη του Οκτωβρίου μηνός. Μετά όμως από την εποποιεία του 1940 – 1941, η Ιερά σύνοδος της καθ’ Ελλάδαν Εκκλησίας, το 1952, έκρινε σκόπιμο να μεταθέσει τον εορτασμό από την πρώτη Οκτωβρίου, στην εικοστή ογδόη του ιδίου μηνός, και διότι η θαυμαστή Ελληνική νίκη του πολέμου εκείνου ήταν έργο της Υπερμάχου Στρατηγού του γένους μας, αλλά και διότι πολλές μαρτυρίες πολεμιστών του Ιερού εκείνου αγώνος, βεβαίωναν πως η Παναγία μας, «προσβεβλημένη» λες από τον Ιταλοκίνητο τορπιλισμό της Έλης στην Τήνο, ανήμερα της εορτής της Κοιμήσεώς Της τον Αύγουστο του 1940, προπορευόταν των μαχομένων στρατιωτών του μετώπου, και προστάτευε τους στρατιώτες μας στα Βορειοηπειρωτικά βουνά, στις θάλασσες και στους κάμπους, όπου δηλ. οι αμυνόμενοι υπεράσπιζαν πατρίδα και Πίστη!

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι δύο σημαντικότερες εθνικές εορτές μας, έχουν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό να συνεορτάζονται με μία γιορτή της παναγίας. Την 25η Μαρτίου γιορτάζουμε τον ευαγγελισμό της Θεοτόκου, και την 28η Οκτωβρίου, την Αγία Σκέπη της Θεοτόκου. Η εορτή αυτή τελείται ως ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τη μητέρα του Θεού για τη σκέπη και την προστασία της στον αγώνα των Ελλήνων απέναντι στους αλαζόνες Ιταλούς, αρχικά, και, αργότερα, σε όλη τη διάρκεια της εθνικής αντιστάσεως.

 Ήταν μία αντίσταση στην απολυταρχική βία, στην άκρως αλαζονική απαίτηση να παραδώσουμε με τη θέλησή μας τμήματα του εθνικού εδάφους, να προδώσουμε τα κεκτημένα δικαιώματά μας με αγώνες και με το αίμα των προγόνων μας. Η ελληνική ψυχή όμως έδωσε την απάντηση που έπρεπε, είπε το περήφανο ΟΧΙ, και ξεκίνησε έναν αγώνα για τα ιερά και τα όσια της πατρίδος μας, με αποτέλεσμα να αιφνιδιάσει δυσάρεστα τους εισβολείς, να τους χαρίσει ιδιαίτερα ταπεινωτικές ήττες και να τους αναγκάσει να αποσυρθούν μέσα από τα σύνορα, περιμένοντας εκεί τη βοήθεια των συμμάχων!

 Είναι όμως απαραίτητο στο σημείο αυτό να κάνουμε μία σύντομη ιστορική αναδρομή, και να δούμε τα γεγονότα με τη σειρά. 28 Οκτωβρίου του 1940, στις τρεις τα ξημερώματα, ο Ιταλός πρεσβευτής στην Αθήνα Γκράτσι, επισκέπτεται στην οικία του τον πρωθυπουργό της Χώρας Ιωάννη Μεταξά, και του επιδίδει τελεσίγραφο με το οποίο ζητούσε, μέσα σε τρεις ώρες, την ελεύθερη διέλευση και στάθμευση των ιταλικών στρατευμάτων στην Ελλάδα. Με το υπερήφανο «ΟΧΙ», και τη φράση « Πόλεμος λοιπόν », ο Μεταξάς απορρίπτει το ιταλικό τελεσίγραφο και απευθύνει διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό. Αρχίζει έτσι η ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδος στο Βορειοηπειρωτικό μέτωπο, την ώρα που ο λαός διαδηλώνοντας στους δρόμους της Αθήνας κατά της Ιταλίας, τρέχει με ενθουσιασμό να καταταγεί και να πολεμήσει στο μέτωπο.

Σε λίγες μόνο μέρες, οι εισβολείς εκδιώχθηκαν από το ελλαδικό έδαφος από επιστρατευμένες κυρίως δυνάμεις, με ανεπαρκή μεταφορικά μέσα και εφοδιασμό, αλλά με τη συνδρομή των χωρικών (ανδρών και γυναικών) της Μακεδονίας και της Ηπείρου, που έσπευσαν στο εθνικό προσκλητήριο, και έπαιξαν ουσιαστικό ρόλο στον ανεφοδιασμό. Για να κάμψουν το ηθικό του ελληνικού λαού, οι Ιταλοί άρχισαν τον βομβαρδισμό ελληνικών πόλεων. Η ελληνική αντεπίθεση στο μέτωπο, άρχισε στις 14 Νοεμβρίου 1940, και γρήγορα οι δυνάμεις μας διέρρηξαν την ιταλική αμυντική γραμμή. Στις 22 Νοεμβρίου οι Έλληνες στρατιώτες εισέρχονταν στην Ελληνικότατη Κορυτσά. Η προέλαση συνεχίστηκε αργά αλλά αποφασιστικά, και στις 6 Δεκεμβρίου, ο ελληνικός στρατός καταλάμβανε το λιμάνι των Αγίων Σαράντα. Στη συνέχεια ο ελληνικός στρατός πήρε στα χέρια του την πρωτοβουλία, πέρασε σε ορμητική αντεπίθεση, πέταξε τους επιδρομείς έξω από τα ελλαδικά εδάφη, και τους καταδίωξε μέσα στο «αλβανικό» έδαφος, κατατροπώνοντας τους.

 Μήπως όμως χρειάζεται να αναζητήσουμε κάποια ερμηνεία για όλα αυτά τα γεγονότα; Και ποια σχέση έχουν με την εισαγωγική αναφορά μας στην Σκέπη της Παναγίας; Δεν χωράει αμφιβολία ότι η εποποιία του 1940, αποτελεί ένα θαύμα, είναι ένα από τα πολλά θαύματα στην ιστορία των Ελλήνων. Δεν μπορεί όλα αυτά να είναι καρπός αποκλειστικά ανθρώπινου αγώνος. Η θεϊκή χάρη συνεργάσθηκε με την ανθρώπινη προσπάθεια. Και είναι δίκαιο, που μαζί με τα θριαμβευτικά σαλπίσματα πάνω από τους τάφους των ηρώων, σήμαναν δοξαστικές καμπάνες για ένα Ευχαριστώ! στην Παναγία, εκείνη, στην οποία η εθνική συνείδηση απέδωσε για μια ακόμα φορά τα Νικητήρια! Στη Σκέπη των αγωνιστών, στην Ελευθερώτρια των σκλαβωμένων!

 Γιατί στα κρίσιμα χρόνια του πολέμου οι Έλληνες εμπιστεύθηκαν στα χέρια της Παναγίας τον αγώνα τους. Ζήτησαν τη μητρική προστασία της για να υπερασπιστούν τα δίκαιά τους. Και ήταν τόση η πίστη τους, ώστε την έβλεπαν να τους εμψυχώνει και να τους σκεπάζει, καθώς πολεμούσαν απεγνωσμένα στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου και της Τρεμπεσίνας. Η άλλοτε Υπέρμαχος Στρατηγός των Ρωμιών, γίνεται η Αγία Σκέπη των αγωνιστών, και έτσι το θαύμα επαναλαμβάνεται. Χάρη στην πίστη που θερμαίνει τις ψυχές τους, οι μαχητές περιφρονούν τη λογική των αριθμών, και αντιστέκονται στις σιδερόφρακτες εχθρικές στρατιές με ηρωισμό που κινεί τον παγκόσμιο θαυμασμό.

Για τους λόγους αυτούς η εκκλησία σήμερα, δηλαδή όλοι εμείς, ανυμνούμε τη Σκέπη της Παναγίας, και την παρακαλούμε να μας σκεπάζει πάντα με την αγάπη της, μα και να στέκεται πάντα δίπλα, βοηθός και συμπαραστάτης στο έθνος μας, σε κάθε καλό αγώνα, γιατί τη βοήθεια της την έχουμε το ίδιο ανάγκη και στον καιρό της ειρήνης. Μπορεί να μην υπάρχει σήμερα άμεση εθνική απειλή και άμεσος κίνδυνος πολέμου, μπορεί να μην υπάρχει Χίτλερ ή Μουσολίνι, υπάρχει όμως ένας άλλος εισβολέας, ο ευδαιμονισμός, ο οποίος ίσως να είναι και πιο επικίνδυνος, αφού προσπαθεί να αλώσει τις συνειδήσεις μας, ώστε να ξεχάσουμε την ιστορία μας, να αποσπάσει την προσοχή μας από τα σοβαρά προβλήματα, προσφέροντας μας τέρψη με θεάματα, ώστε να κάνει μία όχι στρατιωτική αλλά μία πνευματική - τηλεοπτική κατοχή στις καρδιές μας. Έχουμε καιρό όλοι μας να παρακολουθούμε με απληστία σίριαλ, που μας διδάσκουν πως μπορούμε να χαλάσουμε πολύ εύκολα τις οικογένειες μας, τα κύτταρα του έθνους μας, δεν έχουμε όμως καιρό να διαβάσουμε την ιστορία μας, να γνωρίσουμε με ποιους αγώνες των προγόνων μας μπορούμε εμείς σήμερα να ζούμε ελεύθεροι, αλλά και να διαβάσουμε συγκλονιστικές μαρτυρίες αγωνιστών της εθνικής αντιστάσεως, οι οποίοι στον υπεράνθρωπο αγώνα τους πάνω στα παγωμένα βουνά έβλεπαν την Παναγία ζωντανά, και έπαιρναν κουράγιο να συνεχίσουν.

 Ας είναι λοιπόν ο εορτασμός αυτός, έναυσμα να ασχοληθούμε όλοι περισσότερο με την ιστορία μας, ένα μνημόσυνο για όσους έπεσαν ηρωικά στον πόλεμο, και μία ελάχιστη τιμή ευγνωμοσύνης στην μητέρα μας και Μητέρα του Θεού, την Παναγία μας.