16 Οκτωβρίου, 2017

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΚΑΙ ΛΟΙΠΩΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ

                                       ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ  2017 - 2018

- Κάθε Τετάρτη στις 5:00 το Απόγευμα θα γίνεται κύκλος Αγίας Γραφής Γυναικών.

-Κάθε Σάββατο στις 3:30 το Απόγευμα θα γίνεται κατηχητικό κοριτσιών Δημοτικού,Γυμνασίου και Λυκείου μετά το πέρας του κατηχητικού θα γίνεται εκμάθηση παραδοσιακών χορών.  

 -Κάθε Κυριακή στις 10:30 το πρωί θα γίνεται κατηχητικό αγοριών Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου μετά το πέρας του κατηχητικού θα γίνεται εκμάθηση παραδοσιακών χορών. 

-Κάθε Παρασκευή θα γίνονται μαθήματα Βυζαντινής Μουσικής  στις 5 το απόγευμα στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού μας.
   
Στα πλαίσια του κύκλου Αγίας Γραφής θα πραγματοποιούνται ανά δεκαπενθήμερο, Εσπερινά Κηρύγματα από τον Αρχιμ. π Νεκτάριο Τριάντη  Αρχιερατικό Επίτροπο Κατούνης & Προϊστάμενο του Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος Αγρινίου. 

Αγιασμός επί τη ενάρξη των Κατηχητικών σχολείων και λοιπών δραστηριοτήτων της ενορίας μας.



Με τη χάρη και τη βοήθεια του Θεού μας πραγματοποιήθηκε ο  Αγιασμός για την έναρξη των κατηχητικών σχολείων και των λοιπών δραστηριοτήτων της ενορίας μας.

   Τον Αγιασμό τέλεσε ο  εφημέριος της ενορίας μας π. Νικόλαος Μακρυπούλιας ο οποίος μας μίλησε για την παραβολή του σπορέως, ευχήθηκε σε όλους να γίνουμε καλή γη στην οποία θα καρποφορεί ο λόγος του Θεού και θα αποδίδει καρπούς πνευματικούς.              
   Στο τέλος ορίστηκε ημέρα και ώρα που θα γίνονται τα κατηχητικά αλλά και ο κύκλος μελέτης της Αγ. Γραφής.                         
  
                   Ευχόμαστε Καλή και Ευλογημένη Κατηχητική Χρονιά. 








15 Οκτωβρίου, 2017

Μήνυμα Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ .κ Κοσμά για την έναρξη των Κατηχητικών Σχολείων

Αγαπητοί συμπρεσβύτεροι και αγαπητοί αδελφοί,
Χαίρετε εν Κυρίῳ! 
Με την εγκύκλιό μου αυτή θέλω με καρδιακή ειλικρίνεια, με αγάπη Χριστού και με πόνο ψυχής να απευθυνθώ στους καλούς μας και αγωνιστές γονείς.
Σήμερα, κατά την Θεία Λειτουργία, ακούσαμε την γνωστή Παραβολή του Σπορέως. Η Εκκλησία μας ώρισε αυτή την Κυριακή να αρχίζει στις λατρευτικές και τις κατηχητικές της συνάξεις, στα θεία κηρύγματα και στους αγιογραφικούς κύκλους της Αγίας Γραφής πυκνότερη πνευματική σπορά. Από σήμερα ιδιαιτέρως ο μεγάλος ουράνιος Γεωργός έρχεται να σπείρη τον άγιό Του Σπόρο.
Με πίστι, ταπείνωσι και πνεύμα μαθητείας υποδεχώμαστε τον μεγάλο και θείο Σπορέα. Δεν είναι ένας σοφός και ικανώτατος κοσμικός γεωργός. Είναι ο αιώνιος, ο πάνσοφος, ο παντοδύναμος και παντογνώστης Κύριος, ο Ένας της Αγίας και Ομοουσίου Τριάδος, «το φως το αληθινόν το φωτίζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον». Είναι ο Κύριος και Θεός μας Ιησούς Χριστός.


Έρχεται να σπείρη, όχι σε γήινα χωράφια, αλλά στις ψυχές τις αθάνατες τις δικές μας. Και ο σπόρος Του;
«Τα ιερά γράμματα τα δυνάμενα σοφίσαι εις σωτηρίαν…» (Β’ Τιμ. γ’, 15).
Χωρίς προκατάληψι και με αγνό λογισμό ας σκεφθούμε αυτή τη στιγμή, αγαπητοί γονείς, τι προσέφερε σε όλο τον κόσμο το Ευαγγέλιο του Χριστού μας.
Το εκήρυξε, το προσέφερε ο αιώνιος Διδάσκαλος και Κατηχητής, το έγραψαν και μας το χάρισαν, το εκήρυξαν οι Άγιοι Απόστολοι, το εδίδαξαν οι Άγιοι της Εκκλησίας μας και μόνο, μόνο το Ευαγγέλιο ανέδειξε Αγίους, μετέστρεψε αγρίους και σκληρούς ανθρώπους και τους έκανε αναγεννημένους, μεταμορφωμένους, ολοκληρωμένες προσωπικότητες.
«Στο άγιον και ιερόν Ευαγγέλιον εύρον μέσα πολλά και διάφορα νοήματα τα οποία είναι όλα μαργαριτάρια, διαμάντια, θησαυρός, πλούτος, χαρά, ευφροσύνη, ζωή αιώνιος» λέει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (Α’ Διδαχή).
Τώρα, στην αρχή της νέας σχολικής χρονιάς, θέλει ο πανάγιος γεωργός των ψυχών να προσφέρει τον αναμορφωτικό του λόγο, ιδιαιτέρως θα λέγαμε στα παιδιά μας. Τα αγαπά πολύ ο Κύριος τα παιδιά και για αυτό είπε στους μαθητές Του «άφετε τα παιδία και μη κωλύετε αυτά ελθείν προς με» (Ματθ. 10, 14).
Η Εκκλησία μας, παρά την συκοφαντία, τον πόλεμο, την ειρωνεία, την περιφρόνησι και την υποτίμησι των κατηχητικών της σχολείων από τον κόσμο του σκότους, άνοιξε τις πύλες των κατηχητικών της σχολείων για να σπαρή στις παιδικές, στις νεανικές ψυχές ο καθαρός λόγος του Κυρίου.
Και η Ιερά Μητρόπολί μας με υπακοή στη φωνή του Χριστού μας και με πολλή αγάπη προσφέρει κι εφέτος την ορθόδοξο κατήχησι στα παιδιά μας.
Η κατήχησι των ψυχών μας είναι εντολή του Αναστάντος Χριστού μας. «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» είπε στους μαθητές του. Και η Εκκλησία μας πάντοτε προσέφερε τον κατηχητικό λόγο στα παιδιά μας καθαρό, αγνό, αποστολικό, πατερικό, ομολογιακό για να τους γνωρίση τον μόνο αληθινό Θεό, τον Σωτήρα και Λυτρωτή του κόσμου, το φως που φωτίζει άπλετα τη ζωή του νέου, τον αιώνιο και αλάθητο οδηγό των νέων, τον Χριστό.
Αυτά βεβαιώνει ο Άγιος μας Κοσμάς ο Αιτωλός όταν λέει «Εφώτισε το Πανάγιον Πνεύμα τους αγίους προφήτας, τους αγίους Αποστόλους και μας έγραψαν την Αγία Γραφή, εφώτισε τους αγίους πατέρας και μας εξήγησαν τα βιβλία της Εκκλησίας μας δια να ηξεύρωμεν να περιπατώμεν» (Διδαχή Γ’).
Στην εποχή μας, εποχή συγχύσεως, αποστασίας, αποπροσανατολισμού, των πολλών σειρήνων και πειρασμών της νεότητος, δεν θέλει φως ανέσπερο η νεότης, δεν θέλει τέλεια πρότυπα για να αντιγράψη;
Ποιός άλλος έδωσε και ποιός άλλος μπορεί να δώση όλα αυτά τα ανωτέρω, παρά ο Χριστός; Ποιός όμως θα γνωρίση στη νεότητα καθαρά και αληθινά τον Χριστό;
Ίσως κάποιοι γονείς να απαντήσουν: «εμείς οι γονείς τους».
Ναι, καλοί μου γονείς αλλά σεις εργάζεσθε, κουράζεσθε, έχετε τη φροντίδα της διατροφής. Πως θα βρήτε χρόνο να προσφέρετε και την κατήχησι;
Άλλοι μπορεί να απαντήσουν: «το σχολείο τους, Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο».
Ναι, υπάρχουν πολλοί, καλοί και αγωνισταί εκπαιδευτικοί που μας διδάσκουν, μας ενισχύουν και μας χαροποιούν με την ομολογία τους και την προσφορά τους. Τους συγχαίρουμε και προσευχώμαστε για τη διακονία τους.
Όμως, μη κρύψουμε την αλήθεια. Τα μηνύματα που έρχονται σήμερα για τις προθέσεις της Ελληνικής Εκπαιδεύσεως μας αποκαρδιώνουν και μας φοβίζουν.
Όταν στα σχολεία μας προσφέρονται άθεα γράμματα! Όταν η λεγομένη σήμερα και προσφερομένη παιδεία της μαρτυρικής, της αγιοτόκου και ηρωοτόκου πατρίδος μας είναι αντιχριστιανική, αντιπνευματική, άθεη, ανιστόρητη, αρνησίπατρις. Όταν π.χ. μέσα στα ελληνικά μας σχολεία εξισώνεται ο μόνος αληθινός Θεός, ο Κύριος Ιησούς Χριστός με τον Μωάμεθ και τον Βούδα, τότε τι φως θα πάρη το παιδί μας, ποιόν Θεό θα επιλέξη, πως θα βρη τον δρόμο του φωτός, της αρετής, του αγιασμού;
Αγαπητοί γονείς, μέχρι πρότινος γινόταν σωστή διδασκαλία στα σχολεία, η οποία περιελάμβανε κάποια, έστω, Κατήχησι. Τώρα γίνεται από τα επίσημα προγράμματα αντικατήχηση και προσπάθεια να ξεριζωθεί ο Χριστός από τις καρδιές της νέας γενιάς μας.
Πονάμε όλοι μας γιατί κυκλώνουν τα παιδιά μας πολλοί κοσμικοί πειρασμοί, π.χ. με τα ηλεκτρονικά μέσα και τόσα άλλα. Τώρα πλέον μεγάλο καταστροφικό πειρασμό έχουμε: την επίσημη αντικατήχησι στα σχολεία μας.
Ακούσαμε σήμερα τι είπε ο Κύριος; «Συμφυείσαι αι άκανθαι απέπνιξαν αυτό». Όταν τα αγκάθια φύτρωσαν και μεγάλωσαν έπνιξαν τους καλούς βλαστούς.
Αυτό θέλουν να κάνουν με τα άγρια και αιματοφόρα αγκάθια που σπείρουν στις καρδιές των νέων σήμερα, όλοι οι χωρίς Χριστόν τάχα παιδαγωγοί. Να καταπνίξουν και να αφανίσουν ο,τι καλό έχουν τα νέα μας βλαστάρια, τα παιδιά μας.
Αγαπητοί, αγαπούμε ειλικρινά τα παιδιά μας και δεν θέλουμε να χάσουν τον δρόμο τους, να πονέσουν, να θερίσουν πικρούς καρπούς.
Τώρα, στην αρχή του νέου σχολικού έτους, γονατίζω και σας παρακαλώ.
Παρά την αναξιότητά μου, σαράντα χρόνια διακονώ την νεότητα και έζησα τους καλούς καρπούς που χαρίζει ο Χριστός μας στον νέο και τη νέα, που Τον δέχονται στην καρδιά τους και τη ζωή τους.
Αναλάβετε ανύστακτο αγώνα για την κατήχησι των παιδιών σας. Βοηθήστε τα να εγγραφούν και να παρακολουθούν χωρίς απουσίες τα μαθήματα των Κατηχητικών της Ενορίας σας.
Παρακολουθήστε με αγάπη την τακτική φοίτησι των παιδιών σας.
Σήμερα σε εποχή κατά την οποία με κάθε τρόπο επιδιώκεται ο Χριστιανικός, ο Εκκλησιαστικός και Ελληνικός αποχρωματισμός από τη νεότητα, σε εποχή που επιδιώκεται η νέα γενιά να απογυμνωθή από αιώνιες αλήθειες, από αξίες, από ιδανικά, ο ρόλος του κατηχητικού σχολείου, κατωτέρου, μέσου, ανωτέρου και των χριστιανικών ομάδων είναι καθοριστικός.
Όπως στην εποχή της Τουρκοκρατίας – εποχή γενιτσαρισμού και εξισλαμισμού – το βάρος της αγωγής των παιδιών μας έπεφτε στο κρυφό σχολειό, έτσι και σήμερα – εποχή πρωτοφανούς αποστασίας, αθεΐας, σαρκολατρείας, διαστροφής, εποχή Σοδόμων και Γομόρρων – το βάρος της αληθινής αγωγής των παιδιών μας πέφτει στα κατηχητικά μας σχολεία.
Τα παιδιά μας τα κρατάει ο Θεός μας. Μη φοβώμαστε. Η νίκη είναι δική Του. «Εξήλθε νικών και ίνα νικήση». Ας δώσουμε στον Χριστό τα παιδιά μας συνειδητά και καμία ανησυχία δεν θα μας πλησιάζη.
Αγαπητοί αδελφοί ιερείς, αγαπητοί γονείς, εκπαιδευτικοί, σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων, όλοι όσοι αγαπούμε τα νειάτα ας εξεγερθούμε, ας υψώσουμε τα ιερά και πνευματικά λάβαρα της κατηχήσεως της νεότητος, ας αναλάβουμε τον αγώνα για την αληθινή κατήχησι της νεότητός μας.
Ας γονατίζουμε και με την θερμή προσευχή μας ας στηρίζουμε τα νειάτα.
Στην προσευχή μας ας προσευχώμαστε και για όλους εκείνους που θέλουν να αποχριστιανοποιήσουν και να απογυμνώσουν από άγια οράματα την χρυσή νεότητά μας. Να τους φωτίσει ο Κύριος να μετανοήσουν. Να ξαναφέρουν την Ελλάδα στη δόξα της και στο μεγαλείο της.
Και αυτοί να μη μείνουν στην ιστορία ως οι καταστροφείς της νεότητος αλλά και τα ελληνόπουλα, χάριτι Θεού να σωθούν, να προοδεύσουν, να ανδρωθούν, να γίνουν επιτυχημένοι Έλληνες άξιοι της ορθοδόξου Πίστεως και της Πατρίδος μας.

Με πατρικές ευχές
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΟΣΜΑΣ

24 Ιουνίου, 2017

Εις μνημόσυνον αιώνιον…





Στις 18 Μαΐου 2017 «έφυγε» για τον ουρανό σε ηλικία 82 ετών, ο σεβαστός σε όλους μας συνταξιούχος Λυκειάρχης, καθηγητής Θεολογίας κ. Σπυρίδων Λαπατάς. Σεβαστή φυσιογνωμία, αγαπητή ανθρώπινη ύπαρξη, γεμάτη από μετριοφροσύνη, ηπιότητα, προσήνεια και φιλικότητα προς όλους ανεξαιρέτως, υπόδειγμα εκπαιδευτικού, υπηρέτησε με ζήλο την εκπαίδευση και την Εκκλησία.
Ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί ζούμε την κοίμηση ενός προσφιλούς μας προσώπου με συναισθήματα χαρμολύπης, παρά τη γνώση της αιτίας της παρουσίας του θανάτου στη ζωή του ανθρώπου. Η λύπη μας πηγάζει από την συνείδηση, ότι ο θάνατος είναι το τραγικότερο γεγονός στην πορεία του κόσμου και της ανθρωπότητας. Ο πρόσκαιρος χωρισμός της ψυχής από το σώμα είναι το έσχατο από τα αδιάβλητα πάθη του ανθρώπου, που μας κληροδότησε η πτώση, η αμαρτία. Γι’ αυτό θρηνούμε οι Χριστιανοί. Διότι «φθόνω διαβόλου εισήλθε θάνατος εις τον κόσμον» (Σοφ. Σολ. 2,24) και «ίνα μη το κακόν αθάνατον γένηται». Αισθανόμαστε όμως συνάμα χαρά για την εν Χριστώ σωτηρία, διότι μέσα στον θάνατο του Χριστού μας εγκρύπτεται η βεβαιότητα της αναστάσεως και σωτηρίας μας.
Ο Σπυρίδων Λαπατάς γεννήθηκε στις 3 Μαΐου 1935 στον Αετό Ξηρομέρου Αιτωλοακαρνανίας και ήταν το πρώτο παιδί από τα τέσσερα (δυο αγόρια και δυο κορίτσια) του Ιερέως Χρήστου Λαπατά και της πρεσβυτέρας Μαρίας Λαπατά, μιας αγίας γυναίκας κατά τον Μακαριστό Επίσκοπο Εδέσσης κυρό Καλλίνικο Πούλο και όχι μόνο.
Διδάχθηκε τα πρώτα του γράμματα στο Δημοτικό σχολείο Αετού, με δάσκαλο τον αδερφό του πατέρα του Επαμεινώνδα Λαπατά. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Αμφιλοχίας και το 1953 εισήχθη στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ολοκληρώνοντας την πανεπιστημιακή του εκπαίδευση, υπηρέτησε ως καθηγητής της Θεολογίας τόσο στην ιδιωτική όσο και στη δημόσια εκπαίδευση. Εργάσθηκε στο Γυμνάσιο Κατούνας, Αμφιλοχίας, Παραβόλας, Λουτρού ως Γυμνασιάρχης και τέλος στο 3ο Λύκειο Αγρινίου ως Διευθυντής Λυκειάρχης.
Το 1961 παντρεύτηκε την εκπαιδευτικό Μαρία Κοντόβα, κόρη του Ιερέως Σταύρου Κοντόβα και πρεσβυτέρας Σοφίας Κοντόβα, με την οποία απόκτησε δύο κόρες, τη Σοφία και τη Χριστίνα. Στοργικός πατέρας θεοφιλούς οικογενείας με την άοκνη συμπαράσταση της συζύγου του, προσέφεραν τα τέκνα τους στην διακονιά της εκπαίδευσης. Η ευλογημένη οικογένειά του μεγάλωσε με την απόκτηση τεσσάρων εγγονιών και ενός δισέγγονου.
Ως εκπαιδευτικός, αλλά και μέσα από τη διακονία του στην τοπική Εκκλησία, από το ψαλτήρι και ως ομιλητής σε σχολές γονέων και αλλού, καθώς και μέσα από τα κηρύγματα του στις λατρευτικές συνάξεις, γνώριζε τον τρόπο να διοχετεύει μέσω του λόγου του, καθαρό και ανόθευτο το περιεχόμενο της καρδιάς και το φρόνημά του, μεταδίδοντας σε όσους τον συναναστρέφονταν το μεγαλείο της Ορθόδοξης Χριστιανικής Ελλάδος, κατά το πνεύμα των Πατέρων και των Ηρώων μας. Είχε φοιτήσει στο μεγάλο σχολειό των Αγίων μας!
«Πράος», αλλά και «μαχητής», νηφάλιος παιδαγωγός, αλλά και θερμουργός αγωνιστής θεολόγος, όταν το «κινδυνευόμενον καί προκείμενον» ήταν η Ορθοδοξία και η Ελληνική Πατρίδα. Γι αυτό είμαστε ευγνώμονες όλοι, διότι μας άφησε πολύτιμη παρακαταθήκη. Στην ευρύτερη περιοχή του Ξηρομέρου, αλλά και στην πόλη του Αγρινίου, η εκπαιδευτική φυσιογνωμία και το ήθος του αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση.
Αν προσέξει κανείς την ιστορία της οικογένειας του Σπυρίδων Λαπατά, θα παρατηρήσει ότι η προσφορά της στο χωριό του Αετού ήταν πολύ μεγάλη. Έδωσε στο χωριό Ιερείς˙ τον παπά-Γρηγόρη και τον παπά-Χρήστο, για ογδόντα χρόνια. Επίσης, έδωσε και δασκάλους τον Επαμεινώνδα Λαπατά και τη Μαρία Κοντόβα-Λαπατά, σύζυγο του Σπυρίδων Λαπατά, για σαράντα και πλέον χρόνια. Ιερείς, λοιπόν και δάσκαλοι από την ίδια οικογένεια! Αν δε λάβει κανείς υπ΄ όψιν του τι ήταν ο παπάς και ο δάσκαλος εκείνα τα χρόνια για το χωριό, θα καταλάβει ποια ήταν η προσφορά της οικογένειας του Σπυρίδωνα Λαπατά στους χωριανούς του. Αυτή δε η προσφορά είχε σαν ανταπόδοση ένα βαθύτατο σεβασμό και μια βαθύτατη εκτίμηση, που απολαμβάνει η οικογένειά του μέχρι σήμερα.
Εκφράζουμε τις μεγάλες μας ευχαριστίες προς το πρόσωπό του, την βαθυκάρδια ευγνωμοσύνη μας για την προσφορά του στον τόπο μας. Ο λόγος του, ήταν μάχη για την Πίστη και την Αλήθεια, αλλά και έκφραση της βαθύρριζης φιλοπατρίας του. Χριστός και Ελλάδα κυριαρχούσαν μέσα στην καρδιά του. Για τα μεγέθη αυτά αγωνίσθηκε και καθημερινά αναλώνονταν
Θα ζει στη μνήμη μας, αλλά προ πάντων στην καρδιά μας. Στο Μυστήριο των Μυστηρίων, την Θεία Ευχαριστία, θα συναντώμεθα προ του θρόνου του Αρνίου και θα «συναγωνιζώμεθα εν ταις προσευχαίς» (Ρωμ. 15,30) 

Αιωνία του η μνήμη!

Αρχιμ. Νεκτάριος Τριάντης

Η εορτή του Αγίου Βαρβάρου.

Και φέτος η Ιερά Μητρόπολις Αιτωλίας και Ακαρνανίας το διήμερο 22-23 Ιουνίου τίμησε την μνήμη του τοπικού Αγίου Βαρβάρου του Πενταπολίτου και Μυροβλήτου, με κάθε εκκλησιαστική λαμπρότητα, στον τόπο όπου ασκήτεψε και εκοιμήθη ο Άγιος, πλησίον του χωριού Τρύφος Ξηρομέρου.

Την παραμονή της εορτής Πέμπτη 22 Ιουνίου το απόγευμα, τελέσθηκε Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος. Το πρωί της εορτής Παρασκευή 23 Ιουνίου τελέσθηκε Όρθρος, Πανηγυρική  Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του Αρχιερατικού επιτρόπου Κατούνας Πανοσ. Αρχιμ. Νεκταρίου Τριάντη. Τον Θείο λόγο κήρυξε ο Στρατηγός εν αποστρατεία και Θεολόγος κ. Νικόλαος Λουκάς.  
Αμέσως μετά το πέρας της  Θείας Λειτουργίας ακολούθησε σύντομη λιτανευτική πομπή ως τον τάφο του Αγίου και τελέσθηκε Αρτοκλασία. Πλήθος πιστών από κάθε γεωγραφικό σημείο της Ιεράς Μητροπόλεως προσέτρεξαν και φέτος να προσκυνήσουν τον τάφο του Αγίου Βαρβάρου και να πάρουν την χάρη και την ευλογία του.








18 Ιουνίου, 2017

Πρόγραμμα Πανηγύρεως Αγίου Βαρβάρου του Πενταπολίτου.


ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ
 
Το  Εκκλησιαστικό  Συμβούλιο
του  Ιερού  Ναού  Αγίου  Νικολάου  Τρύφου
σας  προσκαλεί  στις  λατρευτικές  εκδηλώσειςπρος  τιμήν  του  Αγίου  Βαρβάρου  του  Πενταπολίτουτου  εν  Τρύφου  Ξηρομέρου  ασκήσαντος.  

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ  ΠΑΝΗΓΥΡΕΩΣ

ΠΕΜΠΤΗ   22  Ιουνίου  και  ώρα  19:00  το  απόγευμα, θα  τελεσθείΜέγας  Πανηγυρικός Εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας και Θείου Κηρύγματος.                                                                            

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ    23  Ιουνίου   το  πρωί   θα  τελεσθεί  Πανηγυρική  Αρχιερατική Θεία  Λειτουργία Ιερουργούντος τουΣεβασμιωτάτου  Ποιμενάρχου μας Μητροπολίτου  Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. ΚΟΣΜΑ.                               Την  Παρασκευή το  απόγευμα και ώρα 19:00  θα τελεσθεί   Ιερά  Παράκληση στον Ι.Ν. Αγ. Νικολάου Τρύφου.  

Εκ του Ιερού Προσκυνήματος. 
ο ταφος του Αγίου στα Λουτρα της Τρυφου.

15 Ιουνίου, 2017

Ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός και οι Πανελλήνιες Εξετάσεις...



Στη βιογραφία του μεγάλου σύγχρονου πανεπιστημιακού αγίου Λουκά του Ιατρού (1877-1961) διαβάζουμε ένα καθοριστικό στιγμιότυπο της εφηβικής του ηλικίας:
Ο άγιος αγαπούσε τη φιλολογία και ήθελε να σπουδάσει φιλόλογος. Όταν όμως συνειδητοποίησε την επείγουσα ανάγκη του φτωχού ρωσικού λαού για ιατρική υποστήριξη, άλλαξε σχέδια και αποφάσισε να σπουδάσει γιατρός. Αυτό και έκανε, και μάλιστα σε όλη του τη ζωή ήταν ανάργυρος γιατρός: όχι μόνο δεν έπαιρνε χρήματα από τους ασθενείς του (τουλάχιστον τους φτωχούς), αλλά και το μισθό του από το πανεπιστήμιο (όπου έγινε καθηγητής ιατρικής - από εκεί τον εκτόπισε το αθεϊστικό καθεστώς) διέθετε σε αγαθοεργίες.

Έγινε λοιπόν γιατρός, όχι για να "κάνει λεφτά" ή όνομα, αλλά με αποκλειστικό σκοπό να βοηθήσει το φτωχό λαό, παρόλο που η αγαπημένη του επιστήμη ήταν άλλη. Και το σκοπό του αυτό τον διατήρησε σε όλη του τη ζωή, δεν διεφθάρη ποτέ. Και διατήρησε και την αγάπη του στο Χριστό και την Παναγία και 
διακήρυσσε αυτή την αγάπη, με ειρήνη και πραότητα φυσικά, έστω κι αν έχασε τη λαμπρή καριέρα του και συνελήφθη πολλές φορές και στάλθηκε στην εξορία κάτω από άθλιες συνθήκες. 
Και στην εξορία ακόμη, ασκούσε αφιλοκερδώς την ιατρική αποστολή του, υπέρ των συνανθρώπων του.

Νομίζω ότι δε χρειάζονται σχόλια, σε σχέση με το πώς επιλέγουμε εμείς το επάγγελμα που θα ακολουθήσουμε. Με το πώς επιλέγουμε τι θα σπουδάσουμε και με το πώς οι γονείς και οι καθηγητές κατευθύνουμε τα παιδιά μας να επιλέξουν τι θα σπουδάσουν.
Από την ανάρτηση Ο πολιτισμός της νεκροκεφαλής παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα, με σεβασμό προς όλους, με πόνο καρδιάς και χωρίς να παριστάνω τον κριτή κανενός:
Τι λείπει στα παιδιά σου και δεν τους το δίνεις ποτέ, αγαπητέ μου γονιέπατέρα και μάνα;
Ένα πράγμα λείπει: το να τους μάθεις να αγαπάνε. Έτσι τα παιδιά σου θ’ αποχτούσαν ρίζες και πίστη, έτσι θα ένιωθαν ασφάλεια και δε θα έψαχναν την αγάπη (ή υποκατάστατα της αγάπης) σε γκρίζους δρόμους.
Ξέρω εγώ ν’ αγαπώ; Ξέρω να συγχωρώ; Ξέρω ν’ ακούω; Αν δεν ξέρω, πώς θα το μάθω στα παιδιά μου; Αλλά εκείνα αυτό ζητάνε και, αν δεν το μαθαίνουν από μένα, ψάχνουν να το μάθουν από άλλους.
Ίσως είσαι από τις φωτεινές εξαιρέσεις. Εσύ ξέρεις.
Άκου λοιπόν πώς νομίζω ότι μεγαλώνεις τα παιδιά σου, πώς μεγαλώνουν τα παιδιά τους οι περισσότεροι, ίσως κι εγώ (ακόμη είναι μικρό το δικό μου, έχει καιρό):
Όταν κάνουν φίλους, τους λες: σκέψου, παιδί μου, τι σε ωφελούν οι φίλοι που έχεις. Δεν τους λες: σκέψου, παιδί μου, τι έχεις ωφελήσεις εσύ τους φίλους σου.
Όταν κάνουν σχέσεις (εννοείται το «αισθηματικές»), τους λες: τι έχει να σου προσφέρει αυτή η σχέση; Δεν τους ρωτάς: τι έχεις να προσφέρεις εσύ, παιδί μου, σ’ αυτή τη σχέση;
Για την επαγγελματική τους αποκατάσταση, τους λες να διαλέξουν ένα επάγγελμα που θα τους ωφελήσει (οικονομικά και κοινωνικά). Δεν τους λες να διαλέξουν ένα επάγγελμα με σκοπό να ωφελήσουν αυτοί τους συνανθρώπους τους, τον τόπο τους, την κοινωνία.
Τους λες να είναι ανταγωνιστικοί και μαχητικοί, «δυνατοί», «σκληροί». Δεν τους λες ν’ αγαπάνε και να συγχωρούν. Και φυσικά δε θα τους πεις ποτέ να προτιμήσουν το συμφέρον κάποιου άλλου από το δικό τους, έστω κι αν ο άλλος έχει μεγαλύτερη ανάγκη ή αξίζει περισσότερο απ’ αυτά μια θέση ή κάποιο όφελος.
Πώς λοιπόν θα μάθουν ν’ αγαπούν; Πώς θα ξεδιψάσει η ψυχή τους; Πώς να μην είναι η Νεολαία της Αποκάλυψης (όταν «θα κρυώσει η αγάπη των πολλών», όπως είχε προφητέψει ο Χριστός, «κι αυτός που θ’ αντέξει μέχρι το τέλος, αυτός θα σωθεί», κατά Ματθαίον, κεφ. 14, στίχοι 12-13), η νεολαία της απελπισίας και της δυστυχίας;
Ευτυχισμένος είναι περισσότερο ο άνθρωπος που αγαπάει απ’ όσο ο άνθρωπος που τον αγαπούν.

Αυτά είχα να σου πω, αγαπητέ μου αδελφέ, αγαπητή μου αδελφή, όποια ηλικία κι αν έχεις...
Σ' ευχαριστώ που με διάβασες και σε προσκαλώ σε μια βολτίτσα στα παρακάτω:

Σύντομη βιογραφία του αγίου Λουκά του Ιατρού
«Θεραπεύοντας τον φόβο» : μια εξαιρετική κινηματογραφική ταινία γι' αυτόν
Πώς θα ήταν ο Άγιος Λουκάς ως γιατρός του Ε.Σ.Υ; 
Ιστολόγιο για τον άγιο (από εκεί η φωτο της αρχής).Ενότητα στο blog μας εδώ.
«Αγάπησα το μαρτύριο, που τόσο παράξενα καθαρίζει την ψυχή». Συγκλονιστικό αφιέρωμα, που θα ήθελα οπωσδήποτε να διαβάσετε (από εκεί η διπλανή φωτο).
Προσευχή για τις Πανελλήνιες;
Πάτερ, τι θέλει ο Θεός να γίνω στη ζωή μου;
Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός... άλλου τύπου! (επισκεφτείτε το οπωσδήποτε, παρακαλώ) 

Ο άγ. Νεκτάριος & το σύγχρονο μάνατζμεντ
Άγιος Νεκτάριος, από τα παιδικά και νεανικά του χρόνια
Ο άγιος των Εξαρχείων, που δεν είχε ούτε για νοίκι...

09 Ιουνίου, 2017

Ο άνθρωπος που κουβέντιασε με τη μοναξιά, π. Θεόδωρος - Νείλος ο Ησυχαστής εν Κρήτη.



Ένα ντοκιμαντέρ που είδε στην τηλεόραση τον έφερε στα νότια ακρογιάλια της Κρήτης, στο Φαράγγι των Αγίων. Γνώρισε το τόπο, άναψε σβησμένα καντήλια, περπάτησε σε πανάρχαια μονοπάτια και δεν έφυγε ποτέ από το ερημοβούνι της Κρήτης. Αναπαύεται στην κορφή που τη δέρνουν όλοι οι καιροί κι όλοι οι άνεμοι τη ραπίζουν.

Του ΝΙΚΟΥ ΨΙΛΑΚΗ
Karmanor

Κατέβηκε από το πλοίο της γραμμής και κοίταξε ως πέρα τον ορίζοντα. Πρώτη φορά πατούσε τα πόδια του σε τούτον τον τόπο. Κρατούσε μόνον έναν μπόγο δεμένο με σπάγκο, όλο το βιός του χωρούσε σ' έναν μπόγο, τίποτ' άλλο δεν βάραινε το κορμί του. Το ράσο παλιό, τριμμένο, κάμποσες ξηλωμένες κλωστές πετιούνταν ατίθασες από τις ούγιες και τα μανίκια. Τα υλικά αγαθά τα είχε απαρνηθεί από καιρό. Χρόνια ζούσε σε κελιά και σε σπήλαια, είχε μάθει να μιλά με τις ερημιές.
Καθόλου δεν τον είχε κουράσει το νυχτερινό ταξίδι. Νησιώτης ήταν. Από τη Σάμο. Ήξερε από θάλασσες. Κι από στεριές. Είχε περπατήσει στα βουνά της πατρίδας του, είχε σκαρφαλώσει στις σκήτες του Άθωνα, τα πόδια του βαστούσαν ακόμη.
Ξανακοίταξε στην άλλη άκρη τ' ουρανού, δεν δυσκολεύτηκε να μαντέψει κατά πού έπεφτε ο νότος. Εκεί θα πήγαινε. Στον νότο. Σ' έναν τόπο που δεν τον ήξερε.
Μπήκε στο πρώτο ταξί, καλημέρισε με κείνο το πλατύ χαμόγελο που φώτιζε πέρα ως πέρα το πρόσωπό του. Ο ταξιτζής έβαλε μπρος τη μηχανή.
- Πού θα πάμε, παππούλη;
- Στο Φαράγγι των Αγίων.
- Σε... ποιο φαράγγι;
- Των Αγίων.
- Μήπως κάνετε λάθος; Τριάντα χρόνια κρατώ τιμόνι στα χέρια μου, χωριό με χωριό τον έχω γυρίσει τούτο τον τόπο, μα τέτοιο φαράγγι δεν έχω ξανακούσει.
Χαμογέλασε πάλι.
- Όχι, δεν κάνω λάθος. Εδώ είναι το φαράγγι που ζητώ, στο νησί σας, στον νότο. Το ξέρω, το είδα και στην τηλεόραση.

Ελάχιστες φορές είχε δει τηλεόραση τα τελευταία χρόνια, πάντα τυχαία. Όπως και πριν από τρεις-τέσσερις μέρες. Είχε βρεθεί σ' ένα κελί στο Αγιονόρος, περαστικός ήταν, κάθισε, κουβέντιασε με τους καλογέρους. Μια μικρή τηλεόραση ήταν ανοιχτή σε μιαν άκρη, ο ήχος χαμηλωμένος, κανένας δεν έβλεπε. Το μάτι του έπεσε στην οθόνη. Διάβασε τον τίτλο. ΤΟ ΦΑΡΑΓΓΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ. Άφησε τον Αγιονορίτη καλόγερο, πλησίασε, ψήλωσε τον ήχο και δεν κούνησε ρούπι μέχρι να φανούν στην οθόνη οι τίτλοι του τέλους. Κάποιος μιλούσε για το φαράγγι που κάποτε, σε καιρούς περασμένους, το περπατούσαν σεβάσμιες μορφές αναχωρητών. Λες κι άνοιγε μια κουρτίνα μπροστά του και φανερώνονταν μέσα από την αχλή του κόσμου όλα τα θαύματα· σπήλαια και ξωκλήσια, βράχια και χώματα διψασμένα, τόποι ξωτικοί κι απόκοσμοι, ασκητές κι ερημίτες - μορφές μαθημένες να μιλούν με τη σιωπή. Αναστέναξε βαθιά, σίμωσε στο παράθυρο και κοίταξε κατά τον νότο. (1) Την απόφασή του την είχε πάρει.
Ο ταξιτζής τράβηξε χειρόφρενο.
- Να ρωτήσω κάποιον συνάδελφο, εγώ δεν το ξέρω το φαράγγι που γυρεύεις, παππούλη. Μα να ξέρεις, το ταξί δεν το βάζω σε χωματόδρομους.
- Δεν πειράζει. Ας πάμε όσο πιο κοντά γίνεται. Θα περπατήσω από κει και μετά.  
- Μα δεν ξέρω προς τα πού πέφτει, σε ποια μεριά. Ξέρεις, μήπως, κανένα χωριό εκεί κοντά;
- Δεν έχει χωριά. Μόνο ένα - δυο μοναστήρια, δεν είμαι σίγουρος. Απ' ότι άκουσα το λένε και Αγιοφάραγγο.

Δυο - τρεις ώρες μετά ο παπά Θοδωρής περπατούσε στα χωματοβούνια του νότου. Είχε περάσει τον μπόγο με την πραμάτεια σ' ένα ξερόκλαδο που έμοιαζε με ραβδί, το κρατούσε στον ώμο για να μην τον κουράζει και βάδιζε γρήγορα· βιαζόταν. Μόνος σ' έναν άγνωστο τόπο, άρχισε ν' αφουγκράζεται τον σφυγμό των αιώνων, ίσως μέσα από τα άδυτα του χρόνου ν' αναδύονταν οι λιθωμένες φωνές των κεκοιμημένων, ήταν σίγουρος πως αυτές θα οδηγούσαν τα βήματά του.
Κάθε τόσο σταματούσε κι αγνάντευε, καμιά φωνή δεν μόλευε τη γαλήνη της μέρας, μόνον αγριοπούλια πετούσαν τριγύρω και κάποια βελάσματα που έρχονταν από  μακριά έφταναν στ' αυτιά του. Ξεκινούσε, σταματούσε πάλι, αγνάντευε πάλι, μελετούσε τα σημάδια, μελετούσε τον κόσμο, διάβαζε στα γυμνά βράχια τις αρχαίες γραφές. Ένας πλατύς ουρανός ανοιγόταν μπροστά του και στο βάθος, πίσω από τις χαμηλές κορφές, στραφτάλιζε μια θάλασσα που έμοιαζε ν' αχνίζει. Όχι, δεν έκανε λάθος, κάπου εκεί θα βρισκόταν ο τόπος της σιωπής, το μαρτυρούσαν οι μυρωδιές, το θυμάρι κι η φασκομηλιά κι ο σκίνος που φύτρωνε πλάι στις γέρικες ελιές, κι ο αλάδανος. Βράχια κι άλλα βράχια, κορφές κι άλλες κορφές, όλα στριμωγμένα σε λίγα στρέμματα γης, όλα τόσο κοντά, που έμοιαζε να μην χωρούν στο γήινο κόσμο και να τραβούν προς τ' αψήλου. Η βλάστηση χαμηλή, τα δέντρα μικρά, το χώμα ξερό· όλα φαίνονταν να διψούσαν πριν αρχίσει ν' ανοίγεται το φαράγγι μπροστά του.

Διψούσε κι εκείνος, κόντευε μεσημέρι πια και δεν είχε βάλει μήτε μια μπουκιά ψωμί μήτε μια στάλα νερό στο στόμα του. Ήξερε να διαβάζει τα σημάδια του τόπου. Το ψημένο χώμα μαρτυρεί ξεραΐλα, τα βούρλα φανερώνουν πως υπάρχει νερό τρεχούμενο, οι κήποι πως υπάρχουν στέρνες, πηγές και πηγάδια. Μα δεν έβλεπε τίποτα απ' αυτά. Μήτε κήπους μήτε υδρόχαρη βλάστηση. Κι όσο έβλεπε την ξέρα ν' απλώνεται σαν απειλή μπροστά του, τόσο αναγάλλιαζε. Μακάρι να είχε μιαν αγιοβάδιστη έρημο να περπατήσει, τη δίψα θα την άντεχε για μέρες. Και την πείνα θα την άντεχε.
Σταμάτησε στο πρώτο σπήλαιο που βρήκε, πίσω από κάτι κατσιασμένα χαμόκλαδα. Δηλαδή, τι σπήλαιο; Ένα κούφωμα της πέτρας ήταν, δυο βράχια το ένα πάνω στ' άλλο, μήτε τον μισό δεν χωρούσε. Αν ξάπλωνε θα περίσσευαν τα πόδια του. Απίθωσε τον μπόγο σε μιαν άκρη, άφησε το ραβδί καταγής, αφουγκράστηκε πάλι κι άκουσε τον ήχο της σιωπής ν' αντηχεί στ' αυτιά του -μελωδία εξαίσια. Δύσκολος ήταν ο τόπος, απάτητος. Το κρύο τσουχτερό.

Ο π. Θεόδωρος, από εδώ
Δυο χρόνια έμεινε ο παπά Θοδωρής στο κούφωμα του βράχου. Τις δύσκολες ημέρες του χειμώνα, όταν φυσούσε κι έβρεχε, έλουζε η βροχή τη στρωμνή του. Νερό βρήκε σ' ένα παλιό πηγάδι. Έπρεπε να περπατήσει κάμποσην ώρα για να φτάσει ως εκεί. Αλλά δεν τον ένοιαζε. Κάλλιο να μοχτεί κανείς για ν' αποκτήσει τ' αγαθά παρά να τα έχει όλα μπροστά στα πόδια του. Κι εκκλησία βρήκε δίπλα στο πηγάδι. Ένα παλιό ξωκλήσι του Αγιαντώνη με τρούλο και καμάρες, χτισμένο πριν από  έξι αιώνες περίπου. Και τροφή του πήγαιναν οι άνθρωποι, παξιμάδι κι ελιές, κάποτε-κάποτε και φαΐ μαγειρεμένο. Άφηναν τα καλούδια τους σε μια πέτρα, δίπλα στο έρημο ξωκλήσι, κι έφευγαν. Δεν είχαν δυσκολευτεί να καταλάβουν πως εκεί, στον τόπο των αρχαίων ασκητών, είχε φανιστεί ένας καινούργιος ερημίτης. 
Πρώτος απ' όλους οσμίστηκε πως κάτι είχε αλλάξει σ' εκείνα τα μέρη ένας φιλέρημος καλόγερος από το κοντινό μοναστήρι. Μα δεν του μίλησε. Δεν ήξερε αν ήταν άνθρωπος ή κάποια ανάερη κι άυλη μορφή που κατέβαινε τις νύχτες στο φαράγγι. Του άφηνε σημειώματα πάνω στους βράχους και στ' αναλόγια. Κι ο παπά Θοδωρής απαντούσε με σημειώματα. Έτσι περνούσαν οι μέρες, οι μήνες... 
Μέρα με τη μέρα φούντωναν οι ψίθυροι. Τον είδαν μια φορά να βαδίζει μοναχός στα παλιά μονοπάτια, τον είδαν δυο, το κουβέντιασαν στους καφενέδες. Κάποιοι τον πλησίασαν κιόλας, του μίλησαν. Ήρθαν κι άλλοι, του μίλησαν κι αυτοί. Τώρα πια δεν χρειαζόταν ν' αφήνουν πράματα πάνω στις πέτρες, τα πήγαιναν στο σπήλαιο και τ' απόθεταν σε μιαν άκρη.

Μέρα με τη μέρα ξεθάρρευαν οι άνθρωποι. Όσοι μίλησαν μαζί του είχαν να πουν πως το βλέμμα του στάλαζε φως και τα λόγια του έπεφταν σαν μπάλσαμο πάνω στις κακοφορμισμένες πληγές της ψυχής.
Μέρα με τη μέρα ξαναζωντάνευαν οι παλιές παραδόσεις. Οι γέροι άρχισαν πάλι να διηγούνται ιστορίες για αόρατους ασκητές και για μυστικές συνάξεις που γίνονταν τα λαμπρόσκολα σ' ένα μεγάλο σπήλιο, κάτω χαμηλά, κοντά στη θάλασσα. Άλλοι θυμήθηκαν τις κουβέντες των παππούδων τους που έβλεπαν, λέει, να ξεχύνεται φως ιλαρό από τα παράθυρα των έρημων εκκλησιών και κάθε μεσάνυχτα έφταναν στ' αυτιά τους μελωδίες και ύμνοι δοξαστικοί, μα κανείς δεν τολμούσε να σιμώσει. Απλές και άδολες είναι οι παραδόσεις του τόπου. Μιλούν για πράγματα χειροπιαστά κι είναι σαν να περιγράφουν το άρρητο. Ένας εξαγνισμένος κόσμος προβάλλει μέσα από το μυστήριο των περασμένων καιρών, σωρεύονται οι μνήμες, μπερδεύεται γλυκά κι ανάλαφρα ο θρύλος με την ιστορία, κάποιοι δείχνουν σημάδια μαχαιριών πάνω σε βράχους - θυσιαστήρια, άλλοι μπαινοβγαίνουν στα σπήλαια ελπίζοντας πως κάποτε θα συναντήσουν τις μνήμες τους, θα δουν με τα μάτια τους εκείνο που αντηχεί από τα χρόνια τα παιδικά στ' αυτιά τους.

Κι εκείνος πάντα εκεί. «...Eν ερημίαις πλανώμενος και όρεσι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης». Πάντα με μια πρόχειρη στρωμνή κι ένα φτωχό κλινοσκέπασμα. Ρούπι δεν κουνούσε από το φαράγγι του. Σε μια σκισμάδα του βράχου είχε καρφώσει ένα ξύλο ξερό κι είχε κρεμάσει το πανωφόρι του, ένα μαύρο ρούχο που έμοιαζε με ράσο πολυκαιρισμένο. Μα όσο περνούσε ο καιρός τόσο πλήθαιναν κι εκείνοι που ζητούσαν να τον δουν, να του μιλήσουν, να του προσφέρουν ό,τι μπορούσαν. Κουβέρτες και ρούχα ζεστά, λίγο λάδι για το φαΐ και τα καντήλια του Αγιαντώνη.
Κι ένα πρωί που κατηφόρισαν οι πρώτοι ταξιδιώτες στη μοναξιά του φαραγγιού βρήκαν το σπηλιάρι του άδειο. Μήτε ασκητής, μήτε στρωμνή, μήτε ράσο κρεμασμένο στη σκισμάδα του βράχου.
Απλώθηκαν πάλι οι φήμες σαν την πάχνη που πέφτει στον κάμπο και κάνει τα φύλλα να παγώνουν.
- Έφυγε ο ασκητής!
Τον ξαναείδαν ύστερα από καιρό. Όχι, δεν είχε φύγει. Είχε ανηφορίσει σε τόπον αψηλό, σε μια πλαγιά κατάντικρυ στην απέραντη θάλασσα, εκεί ένιωθε πιο κοντά στον Θεό. Πέτρα - πέτρα έχτιζε το δικό του ησυχαστήριο. Κακοτράχαλος ο τόπος, ρημαγμένα μονοπάτια, ανήφορος πολύς. Κουβαλούσε με κόπο το νερό, ανακάτευε τις λάσπες, έτσι κατάφερε να χτίσει το μοναστηράκι του Άη Λια, να χτίσει κι ένα κελάκι παραδίπλα.  

Η ιστορία του παπά Θοδωρή, του τελευταίου ασκητή του κρητικού νότου, δεν τελειώνει εδώ. Τ' αφεντικά του βουνού τον έδιωξαν από το μικρομονάστηρο του Άη Λιά. Δικός τους ήταν, λέει, ο τόπος.
Ο ερημίτης δεν μίλησε. Προτίμησε πάλι τη σιωπή. Φορτώθηκε το δισάκι με το παλιό ράσο, πήρε κι ένα κόνισμα του Άι Λια, βρέθηκε πάλι οδοιπόρος ανάμεσα στα κατσάβραχα. Είχε αφήσει πίσω τους κόπους του, σαν σημαδούρες σφηνωμένες στην αθέατη πλευρά του χρόνου. Δεν ήθελε να πικράνει κανέναν. Μήτε να αντιδικήσει με κανέναν. Περπάτησε, τράβηξε για τόπους αψηλούς. Ήξερε να διαβάζει κάθε φορά το βιβλίο της ζωής αρχίζοντας από την πρώτη σελίδα. Ήξερε ν' αφήνει πίσω το χτες σαν αποκαΐδι χωμένο στη στάχτη του ονείρου. Και να χτίζει ένα καινούργιο σήμερα πάνω στ' αποκαΐδια του χτες.
Βρήκε απόσκιο στην πιο ψηλή κορφή, στο Κεφάλι, έτσι τη λένε τη βουνοκορφή που τη δέρνουν όλοι οι καιροί κι όλοι οι άνεμοι τη ραπίζουν. Έτσι λένε τον τόπο που τον διαλέγουν κάθε χειμώνα τ' αστραπόβροντα και πέφτουν οι κεραυνοί όπως πέφτει αλλού το χαλάζι. Αυτό τ' αγριοτόπι έμελλε να μερώσει με το χαμόγελο του ασκητή. Να γίνει εσαεί τόπος δικός του.
Σαν έφτασε σταύρωσε το χώμα, άνοιξε την πόρτα μιας παλιάς εκκλησιάς, απίθωσε τα έχη του σε μια γωνιά στον δυτικό τοίχο.
- Εδώ θα μείνω, είπε.
Κι έμεινε. Την ίδια μέρα έφτασε ένας ντόπιος μ' ένα μεγάλο μεσαρίτικο καρπούζι παραμάσχαλα κι ένα καλάθι σταφύλια. Ξωπίσω του κι άλλος με νερό.

Έτυχε να βρεθώ εκείνη τη μέρα, την πρώτη, στο Κεφάλι. Καταμεσήμερο. Με δυο φίλους καλούς, τον αξέχαστο Θανάση Παλιούρα και τον Γιάννη Φρουδαράκη. Επιστρέφαμε κουρασμένοι από μιαν οδοιπορία στα φαράγγια του νότου. Μόλις μας είδε πήρε το καρπούζι στα χέρια του, το έβαλε πάνω στην τράπεζα προσφορών, πήρε κι ένα μαχαίρι κι άρχισε να κόβει μεγάλες φέτες και να μας φιλεύει. Έφερε και τα σταφύλια, όλη του την περιουσία την άπλωνε μπροστά μας, τίποτ' άλλο δεν είχε, τίποτα δεν ήθελε να κρατήσει για τον εαυτό του. Έτρωγε λίγο, πολύ λίγο, όσο τον έφτανε να κρατηθεί στη ζωή. Έπινε λίγο, κοιμόταν λίγο, μιλούσε λίγο... (Τώρα το ξέρω, παπά Θοδωρή μου, το μυστικό: Κάποιοι άνθρωποι, πλασμένοι με άγιαν ύλη, ξέρουν ν' ανακαλύπτουν το πολύ μέσα στο λίγο, στο ελάχιστο).
Ήταν Σεπτέμβρης του 2009. Αρχές του μήνα.
Μα και πάλι η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Λίγα χρόνια μετά, έναν χειμώνα βαρύ, σωριάστηκε το μικρομονάστηρο του Άη Λια, αυτό που είχε χτίσει πάνω από το φαράγγι με τα δυο του τα χέρια. Άλλοι έλεγαν πως είχαν πέσει κεραυνοί κι άλλοι πως είχαν σκάσει φουρνέλα στα θεμέλια του. Κανείς δεν έμαθε την αλήθεια. Κι ίσως να μην την μάθομε ποτέ...  Είπαμε, ο παπά Θοδωρής ο ερημίτης ήξερε να χτίζει πάνω στ' αποκαΐδια του χτες.

ΤΟ ΣΤΕΡΝΟ ΤΑΞΙΔΙ

Ο Γέροντας Θεόδωρος αρμάτωσε καράβι και κίνησε γι' άλλους ουρανούς τη Μεγάλη Πέμπτη του 2016. Σαν ανοιξιάτικος λίβας που μαραίνει τους κήπους  απλώθηκε το μαντάτο στον κάμπο, οι ντόπιοι τον είχαν αγαπήσει - σαν σάρκα από τη σάρκα τους τον αισθάνονταν. Λίγοι μόνο, μετρημένοι στα δάκτυλα της μιας χέρας είχαν προσπαθήσει ν' ανοίξουν πληγές στην ψυχή του.
Τι ήταν, λοιπόν, για τους ανθρώπους που μεγάλωσαν με τα νάματα μιας ιερής παράδοσης ο Ερημίτης Θεόδωρος; Μάλλον ενσάρκωνε τη μετουσίωση του άυλου σε ύλη χειροπιαστή. Όλα όσα άκουγαν κι έμοιαζαν με παραμύθια τα βλέπανε μπροστά τους, ο μύθος γινόταν άνθρωπος μα κι ο άνθρωπος έπαιρνε μυθικές διαστάσεις, ξεπερνούσε τη φύση, δάμαζε τον πόνο, νικούσε την πείνα, διέλυσε τη μοναξιά, υπέτασσε το πάθος, δεν τον έσκιαζε η στέρηση. Στη γαλήνια κι ατημέλητη μορφή του έβλεπαν όλους τους ίσκιους που πλανιούνταν ανάμεσα στο απτό και το υπερούσιο, καταλάβαιναν πως οι παμπάλαιοι θρύλοι ήταν τα χνάρια που άφησε η ιστορία τυπωμένα στο λόγο.
Δάκρυσε ο νότος στο μαντάτο του. Δεν είναι που έφυγε από τη ζωή ένας άνθρωπος. Είναι που χανόταν ένα κομμάτι του κόσμου, πλασμένο με άλλη ύλη, μάλλον θεοτική. Είναι που ένας βράχος έπεσε από χτήρι χιλιόχρονο. Μην ρωτήσετε πώς το λένε τούτο το χτήρι... Ξέρετε!
Μα, και πάλι, η ιστορία δεν τελειώνει εδώ!

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Καλό ταξίδι, πάτερ Θεόδωρε. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τη συγκίνηση που μου πρόσφερες όταν έλεγες πως η φωνή που άκουσες εκείνο τ' απόβραδο στον Αγιονόρος ήταν η δική μου φωνή. Ήταν παραμονές Χριστουγέννων κι ανασκάλευα τις μνήμες που χάραξε η ιστορία στο διάβα της. Ποτέ δεν φαντάστηκα, όμως, πως κάπου μακριά θα υπήρχε κάποιος παπά Θοδωρής έτοιμος ν' ακούσει όχι την ανθρώπινη λαλιά, μα τις μυστικές φωνές που αναδύονται από τα βάθη του χρόνου και φτάνουν καθάριες κι ολοζώντανες στ' αυτιά όσων μπορούν και θέλουν να τις ακούσουν.
Όχι, παπά Θοδωρή μου, δεν σου έδειξε εκείνο το ταπεινό ντοκιμαντέρ τον δρόμο που οδηγούσε στ' ασκηταριά του Αγιοφάραγγου. Εσύ μας έδειξες, εσύ μας δίδαξες την αξία του καλού λόγου. Εσύ μας δίδαξες πως η ιστορία δεν τέλειωσε, ποτέ δεν θα τελειώσει. Πως αρκεί ένας λόγος, μια εικόνα, μια σπίθα για να φουντώσουν οι μνήμες, να ξανακαινουργιώσει ο κόσμος.
Όχι, παπά Θοδωρή μου, δεν ήρθες ξένος σε ξένο τόπο. Δικός σου ήταν, δικός σου είναι γιατί τον αγάπησες. Εσύ μας δίδαξες πως ο χρόνος μπορεί να κάνει τα χνάρια της ιστορίας να φαίνονται πιο αχνά, μα δεν τα σβήνει. Εσύ μας είπες με τον τρόπο σου πως κι οι πέτρες και τα χορταριασμένα μονοπάτια και τα δέντρα και τα σπήλαια έχουν φωνή κι είναι έτοιμα να διαλαλήσουν πως πίσω από την ύλη τη φθαρτή υπάρχει πάντα το άυλο, το άφθαρτο κι αναλλοίωτο.

ΝΙΚΟΣ ΨΙΛΑΚΗΣ, Μεγάλη Παρασκευή του 2016.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ του συντάκτη: Σύμφωνα με κάποιες άλλες πληροφορίες, ο παπά Θοδωρής είχε δει το ντοκιμαντέρ έξω από το Άγιον Όρος, όπου είχε τύχει να βρεθεί εκείνο το απόγευμα...